Ισπανία 2025
απο τις 24/6 έως τις 8/7
Αρκετες ημέρες για εξωτερικο υψηλο το κοστος και πρεπει να προγραμματιστει σωστα, και να μοιραστεί, στο χρονο που απομενει απο την αποφαση μεχρι την αναχώρηση.
Μια προσπαθεια πολλων μηνων για ενα ακριβο ταξιδι.
Ο γυρος της ανδαλουσιας
αφιξη 24//6
1 Μαλαγα 24-25/6
2 Γραναδα για την alhambra και τα πανεμορφα παλατια των Ναρσιδών.26-27/6
3 Κορδοβα για το Mezquita-Catedral de Córdoba To Τέμενος της Κόρδοβας.28/6
4 Σεβιλλη για το Real Alcázar de Sevilla Αλκάθαρ της Σεβίλλης 29-30-1/7
5 Καντιθ για το χρωμα της, καθ υπόδειξη του γιου μου και ονειρο να δουμε τον ατλαντικο.2/7
6 Αλγεθιρας λογω χαμηλης τιμης καταλυματων και για να ειμαστε στην μεση.3-4-5/7
Δλδ κοντα στο Γιβραλταρ, στην Ταριφα και στην Ταγγερη που προστεθηκε μετα, λογω του οτι ΅ειναι κριμα να μην παμε αφου ειναι μια ανασα απέναντι΅
7 Ροντα για την φανταστικη γεφυρα της 6/7
8 Τορεμολινος μια παραλια για μπανιο και για να ειμαστε κοντα στο αεροδρομιο, αν και προεκυψε μια πολυ ομορφη και γραφικη εκπληξη 7/7
επιστροφη 8/7
Πρωτα βρεθηκαν τα φθηνα αεροπορικα
πηγαινε.94+30 με 1 μικρη βαλιτσα
ελα 140 +55 με 1 μικρη βαλιτσα
πρωτα αγοραζω τα εισητηρια και μετα ειπαμε να δωσουμε κατι τις παραπανω ωστε να εχουμε αρκετα ρουχα μαζι μιας και ειναι καλοκαιρι και ο ιδρωτας παει συννεφο.
συνολο αεροπορικων 319 ευρω για 2 ατομα
μετα τα ξενοδοχεια
να το βρουμε με καλες κριτικες.
να ειναι κοντα στα σημεια ενδιαφεροντος.
να ειναι κοντα σε σταση μετρο, λεωφορειου, η οποιαδηποτε συγκοινωνιας.
να ειναι με επιστρεψιμη χρεωση .
και να ειναι και φτηνο.
τελικα κατα μεγαλο ποσοστο τα 7 απο τα 9 τα βρηκαμε οπως τα θελαμε.
συνολο ξενοδοχειων 713 ευρω
Τελευταιες οι μετακινησεις. τρενα ,λεωφορεια πλοια για την Ταγγερη.
δεν ηθελα να τα εχω σαν εξοδα στην πορεια μου.
Ολα αυτα τα εξοδα (713+319= 1032 ευρω) μοιρασμενα μεσα στους χειμερινους μηνες,εκαναν εφικτο το ταξιδι αυτο
Ξεκιναμε καλα .
Φτανουμε μαλαγα στις 11μμ και περνουμε το λεωφορειο Α που λες και μας περιμενε εξω απο το αεροδρομιο για να κατεβούμε μετα απο 20 λεπτα στο Ayala - Los Arcos (500 μετρα) μακρια απο το hotel zeus.
Αφήνουμε σακιδια και δρομο εξω για να δουμε λιγο Μαλαγα.κανουμε 1 με 1.5 χλμ και γυρναμε πισω αλλο τοσο καθοτι ειναι αργα .
25/6/25
Την επομενη μερα ξεκιναμε νωρις, φτανουμε στο Αλκαζαμπα, Ανεβαινουμε μεχρι πανω,το βλεπουμε ολο για 1.5 -2 ωρες (ζεστη ουφ) και υπαρχει και το
Castillo de Gibralfaro,
αλλα ειναι 1.5 χλμ ανηφορα μεσα στο μεσημερι με εμενα να εχω ακομα την μεση σε κακη κατασταση, οποτε, ΔΕΝ.και καρφι για το Casa Lola Uncibay για σερβεζα και τα διασημα ταπας του.
Φερε σολομο και απο αυτες τις σερβεζες,φερε χαμον και απο τις αλλες τις σερβεζες φερε,φερε, σκασαμε.
φερε και τον λογαριασμο
Αυτο πονεσε.
81 ευρω !
Φαγαμε βεβαια ο καθε ενας μας απο 5-6 ταπας των 3.5 με 5 ευρω και 6 νομιζω μπυρες, μερικες των 5 ευρω πραγμα που ηταν σωστο σαν ποσο , αλλα και παλι με ζόρισε.
βολτα στην Μαλαγα για να χωνέψουμε, και φτανουμε στον καθεδρικο της .
θα μπουμε και γιατι θελαμε να τον δουμε αλλα και γιατι εκανε ζεστη και οι ναοι ειναι οι καλυτεροι χωροι για δροσια.
βεβαια εχουν εισοδο.
Και ειναι φθηνοτερα διαδικτυακα
Οποτε πανω απο τον ταμια αγοραζω με το τηλεφωνο εισητηρια και μου τα κοβει απευθειας.
Μετα απο αρκετη ωρα (1-2?)που μας πηρε να απολαύσουμε την δροσια του αλλα και το επιβλητικό εσωτερικο του, ξαναβγαινουμε για βολτα με σκοπο να δουμε το λιμανι και τον σκεπαστό πεζοδρομο του με τους φοίνικες και τα παγκακια για να αράξεις και να χαζεύεις τα φερυ αλλα και κατι πλωτα παλατάκια.
Γυρω γυρω το λιμανι μαγαζια οπως στην καστελλα- πασαλιμανι .
Καθομαστε το απολαμβάνουμε, και γυρναμε προς τα πισω περνωντας απο το Arboleda de Pinos Canarios και το Avenida Park.
Παμε παλι με κατευθυνση τον καθεδρικο,
και πεφτουμε στο Restaurante El Jardín 1887 διπλα του, οπου ειχαν μαζευτει πολλοι και χαζευαν 5-6 μουσικους που παιζουν στο αιθριο του.
Ε,να μην κατσουμε κανενα μισαωρο να απολαύσουμε δωρεαν ισπανικη μουσικη? https://youtu.be/3olNrBHnMmE?si=lDx5YC7cq_ruKUDB
Τα τυχερα .
Και ηταν και καλοι !
Συνεχιζουμε το σουλάτσο και με αυτα και αυτα καταλήγουμε το βραδυ στην de la Constitución να πινουμε απο μια sangria .
Και ωπ να και 2 ελληνες ζευγαρι στο διπλανο τραπεζι απο τα Ιωαννινα
κουβεντα για το πως που και ποσο με τι μετακινησε κλπ για τα ταξιδια, μιας και ηταν ταξιδιωτικος πρακτορας η συζυγος ,περασε η ωρα, αρχισαν να μας πουλάνε και λιγο μουρη για τα φτηνα ταξιδια που κανουν, τους την εσπαγε λιγο που δεν ειμαστε βλαχακια να ζηλεψουμε, και ωρα να επιστρέψουμε στο ξενοδοχειο.
Περνουμε την del la marina προς puente de tetuan. Βλεπουμε ενα κεμπαπτζιδικο , παιρνουμε απο ενα κεμπαπ και θελουμε 1,4 χλμ να περπατησουμε για το ξενοδοχειο.
Μιας και φτασαμε σε στασεις λεωφορειου που περναει το νο 7 που πηγαινει κοντα στο ξενοδοχειο λεμε να μην περπατησουμε αλλο μιας και ειμαστε κουρασμενοι.
Καθομαστε στο παγκακι να φαμε περιμενοντας.το λεωφορειο στην σταση που ηταν μπροστα μας και ειχε ο δρομος κατευθυνση προς το ποταμι που περναει διπλα στο ξενοδοχειο.
Μετα απο αρκετη ωρα και ενω ειχα τις αμφιβολίες μου αν εχει περασει το τελευταιο, ερχεται.!
Γιουπι,δεν θα αναγκαστούμε να περπατησουμε.
Ανεβαινουμε και αφου περασει την γεφυρα στριβει αντι για αριστερα που ηταν το ξενοδοχειο,δεξια.
ΟΥΠΣ! ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΡΕ?
Μεχρι να δω την διαδρομη στον χαρτη και να ρωτησω μια συνεπιβατιδα, περνανε 2 στασεις.
Κατεβαινουμε αφου καταλαβα οτι εχουμε παρει το λεωφορειο απο την αντιθετη μερια του δρομου που κανει αντιθετη διαδρομη, και μιας και ηταν το τελευταιο, το κοβουμε με το ποδι για 1.4 χλμ.
ευτυχως μονο.
Ηταν που δεν θα περπατάγαμε.
Μετα απο μιση ωρα περπατημα αργα το βραδυ στα ερημα σοκακια, φτανουμε στο ξενοδοχειο και πεφτουμε ξεροι.
26/6/25
Το πρωι δλδ τι πρωι κατα τις 9,κανουμε το ντουζακι μας,μαζευουμε με την ησυχια μας τα μπογαλακια μας και παμε στον σταθμο των λεωφορειων
Ηταν λιγος ο χρονος για την Μαλαγα.
Περιμενα να ειναι απλα μια πολη που εχει αεροδρομιο για να φτασω,και τα ωραια θα ηταν μετα.
Την αδικησα και την αγαπησα. θελω να ξαναπαω.
Ολα τα δρομολογια τα ειχα αγορασει στις 12 ωστε με του που αρχιζε το check out στις 11 και μεχρι να ερθει η ωρα ,(συνηθως 2μμ) του check in, εμεις καναμε την απαιτουμενη διαδρομη και δεν περιμέναμε στην επομενη πολη το ποτε θα μπουμε στο δωματιο.
Φτανουμε στον σταθμο,και καθομαστε να παρουμε εναν καφε μεχρι να ερθει το λεωφορειο της ALSA που ειχα κλεισει με το omio οπως και ολες τις μετακινησεις μας.
Στις 12 ξεκινάμε για Γραναδα.
ο δρομος ελληνικη εθνικη.
Το τοπιο μεσογειακο με απλωτές πλαγιες.
Παρατηρουμε για πρώτη φορά την ποσοτητα των ελαιωνων.
Οσο φτανει το ματι ελιες.
Χιλιομετρα
Οση ειναι η Μεσσηνια και η Ηλεια ηταν μονο αυτη η διαδρομη
Ολες οι πλαγιες με δάση ελιας.
Στοιχισμενες ,καθαρισμενο το εδαφος χωρις ουτε ενα χορταρακι.
Και διπλα στις απέραντες ΅λωριδες΅ με τις μεγαλες, που δεν ηταν σαν τις δικες μας τεραστιες, ειχαν φυτεψει και μικρα δεντρακια. .ξεκαθαρη επενδυση στο μελλον .
Ενα περιεργο ηταν οτι ειχαν σε καθε θεση για μια ριζα, τρια δεντρα.
proxima parada granada!
Μετα απο 1 ωρα και 50 λεπτα, φτασαμε στο Estación De Autobuses της Γραναδα.
Βγαινουμε απ τον σταθμο, παιρνουμε το λεωφορειο 33, κατεβαινουμε Constitución 4 V . και το κόβουμε για 550 μετρα με το ποδι για το hotel cedran προσπαθωντας να πιανουμε ισκιο σαν τα προβατα γιατι ο ηλιος εκαιγε βάρβαρα.
Πρωτη εντυπωση μετρια, γιατι ενω ανεβαινουμε απο τον δρομο για την ρεσεψιον 5-6 σκαλοπατια, και το δωματιο ηταν στο ιδιο οροφο -επιπεδο, μπαίνοντας εχει ενα παραθυρο που βλεπει σε φεγγιτη, ο οποιος ξεκινα απο το κατω μερος του παραθυρου δινοντας σου την αισθηση, οτι βρισκεσαι σε ημιυπόγειο.
Το δωματιο ανετο, ο ρεσεψιονιστ χαμογελαστος, το μπανιο μεγαλο και καθαρο, διπλα στην ρεσεψιον αυτοματος πωλητης με νερα μπυρες σνακ, ολα τελεια αλλα νομιζεις οτι εισαι σε ημιυπόγειο.
Αφηνουμε τα σακιδια ,ενα ντουζακι και εξω.
πρωτη εντυπωση .
βρισκόμαστε στον κεντρικο τουριστικο δρομο.
Σαν την Αδριανου.
Και ζεστη !
Πολυ ζεστη.
Φτανουμε στο μαγαζι Antigua Bodega Castañeda με καλες κριτικες και καθομαστε.
σερβεζα με ταπας?
Μονο μεσα στο μαγαζι.
Χωρις A/C ξεχνατο
Φερε .ενα βερμούτ και ενα μοσχατο λικερ για αρχη, και μια ουρά βοδινου (σπεσιαλιτε) με δυο σερβεζες για συνεχεια.
Υπεροχα ολα, αλλα τσουχτερα.
χαλαλι.
Σηκωνόμαστε να βολταρουμε στην πολη
Σκοπος να δουμε τον ΅ωραιοτερο δρομο του κοσμου΅
CARRERA DEL DARRO
Περπατάμε στο πλακοστρωτο σοκακι διπλα στον Νταρο ποταμο με σκοπο να φτασουμε στην plaza de San Nicolas το σουρουπο,για να δουμε και να ακουσουμε φλαμενγκο απο τους τσιγγανους του διπλανου Σακραμεντο. οπως μας είχε προτείνει ο Κωστας και ειχαμε διαβασει και απο αλλους.
Η Ματινα θεωρει οτι ειναι ευκολο να ανεβουμε τον δρομο προς τον λοφο και να δουμε τα υπόσκαφα του Albaicin.
Μετα απο πολυ ωρα βαναυσης ανηφορας αποφασιζουμε οτι ειδαμε αρκετα μη ενδιαφεροντα ωραια σπιτια και στριβουμε προς το Iglesia Parroquial de Nuestro Salvador το οποιο ηταν κλειστο, και ετσι πηραμε τον δρομο για την plaza san nicolas.
Φτανοντας βρηκαμε κοσμο αρκετο να παρακολουθει 2 νεους τσιγγανους να παιζουν φλαμενγκο.
Σουρουπο, ακουγαμε φλαμενγκο κατω απο τα δεντρα της πλατειας και βλεπαμε απεναντι να φωτίζεται σιγα σιγα η Αλαμπρα.
Ηταν μια μαγικη στιγμη.
Δεν χορταίνεις να την ζης.
Η ωρα περασε.
Καιρος να κατηφορίσουμε τα πλακοστρωτα γραφικα σοκακια της παλιας Γραναδας.
κουραση μεν αλλα και απολαυση δε.
Φτασαμε στην Plaza Nueva πεινασμενοι.αλλα διαβασμενοι.
Bar los diamantes, με καθε μπυρα και ενα πιατο τηγανιτο γαυρακι η καλαμαρι στα 3.5 ευρω
Ευκολα γινεσαι μπεκρης.
Αφου χορτάσαμε μετα απο 2-3 παραγγελιες, πηραμε τον δρομο προς το ξενοδοχειο,Ελα μου που λιγο πριν ειχα κατι μπακλαβαδακια και κατι κανταϊφάκια σε μια βιτρίνα που με ειχαν πιασει απο το μανικι και δεν με άφηναν.
Ε αφου πηραμε 3-4 κομματάκια, πηγαμε στο δωματιο και τα τσακίσαμε.(αν και ηταν στεγνα απο σιροπι).
υπνο,γιατι αυριο ειναι μεγαλη η μερα
Alhambra και κυριως Παλάτια Νασριδών.
27/7/25
Νωρις νωρις 8.45 μπας και γλυτωσουμε λιγο ηλιο
Εχω δει που ειναι η σταση του λεωφορειου Plaza Isabel la Católica 4 για την Αλαμπρα, οποτε με το ματι ακομα κλειστο, πηγαμε, και το βρηκαμε κοκκινο κοκκινο να μας περιμενει.
Φτανουμε σε λιγα λεπτα Αλαμπρα, δείχνω τα εισιτήρια που ειχα αγορασει καπου στον Μαρτιο και περναμε την πολύ μεγάλη ουρά.
Και τωρα αρχιζουν τα ωραια.
Περπαταμε σε ενα δρομο χωματινο φαρδυ και στρωμενο μεσα σε ενα δασος.
Πολυς κοσμος ενα γύρω να φροντιζει τα δεντρα και τα φυτα.
Φτανουμε σε ενα διχαλο που ο ενας δρομος μας οδηγει στην αλαμπρα και ο αλλος στο
Generalife Gardens
Προχωραμε λιγο ακομα να απολαύσουμε την πρωινη δροσια του δασους και γυρναμε στο διχαλο
Αποφασισαμε να παμε πρωτα στους κηπους.
Εναλλασομενα τμηματα με παρτερια με τριανταφυλλιες και λιμνουλες με νουφαρα, με καφασωτα γεματα λουλουδια και συντριβανια περιτριγυρισμενα με πορτοκαλιες.
ενας επιγειος παραδεισος, που δεν θελεις να σηκωθεις απο το παγκακι, αφηνοντας τον εαυτό σου ελευθερο και χαλαρό για να εισπράττεις αρωματα ομορφια και δροσια .
Και ολα αυτα με θεα απεναντι σου την αλαμπρα
Αντε να πεισεις τα ποδια να φυγουν ,γιατι η επισκεψη στο παλατι ειχε χρονικο περιθωριο εισοδου.
Και φτανουμε στην Αλαμπρα.
Πρωτα βλεπουμε εξωτερικα το Iglesia de Santa María de la Encarnación και το Palacio de Carlos V
αποφασίζουμε να παμε πρωτα στα παλάτια των Ναρσιδών μιας και η ωρα που εγραφε το εισητηριο ειχε ερθει και θα βλεπαμε μετα τα υπολοιπα.
Palacios Nazaríes
ΜΙα μαγεία ξεκινα απο τις σκαλιστες μαρμαρινες εισοδους με το κλασικο τριγωνικο ανατολιτικο σχημα.
Μετά οι αίθουσες.
Οι αιθουσες σε παραπέμπουν απευθειας στις χιλιες και μια νυχτες, στα παραμυθια της ανατολης.τα ουρί, οι χαλιφηδες ηταν ολοι εκει λιγο πριν, υπαρχει ακομα η αύρα τους,η μυρωδια απο τα λυχναρια ,τα αρωματα των γυναικων του χαρεμιου.
Ταξιδεψαμε πραγματικα στην μαυριτανικη πλουσια ανδαλουσια.
Τα λογια δεν μπορουν να περιγραψουν τα σκαλιστα πολυεπιπεδα ταβανια,τα χειροποιητα πλακακια σαν ψηφιδες,τα συντριβάνια που υπηρχαν στα αιθρια αναμεσα αναμεσα στις αιθουσες οι μακροστενες ανακλαστικές λίμνες, που η ήρεμη επίπεδη επιφάνειά τους λειτουργεί σαν καθρέφτης, αντανακλώντας την αρχιτεκτονική, τις στοές και τους κήπους γύρω τους.
Τα ονειρα καποτε τελειωνουν και μαζι μα αυτα τελειωνει και η αντοχή των ποδιων μας.
αλλα μας φυλαγε μια ακομα ομορφια
Εξω απο τα παλατια ειχαν μια μακροστενη λιμνη 10 μετρων μηκους γεματη με τεραστια χρυσοψαρα.
Μετα την λιμνη και απεναντι απο τα παλατια ειχε παλι κηπους. το Jardines del Paraiso
Παλι λιμνες με νουφαρα παλι πορτοκαλιες παλι ανακλαστικές λίμνες παλι συντριβανια .
αφου εχουμε χορτασει απο τους κηπους Generalife
προηγουμενως, κάναμε μερικες 100αδες μετρα και εκει, και κατσαμε να παρουμε μια ανασα σε ενα παγκακι διπλα σε μια 8γωνη λιμνουλα με μαρμαρινο συντριβανι που ειχαν μαζευτει τα πουλια και επιναν νερο περιτριγυρισμενοι απο κυπαρισσια.
Αφου πηραμε την απαιτουμενη ανασα με ενα εσπρεσακι κατω απο τα δεντρα που πάλευαν να γλυκάνουν τον καυσωνα, παμε τωρα για το Palacio de Carlos V που εχει γινει Μουσείο Καλών Τεχνών της Γρανάδα.
Μεγαλο ,εντυπωσιακα βαρύ
Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό είναι η κυκλική εσωτερική αυλή, η οποία έχει απίστευτη ακουστική και μεταφέρει μια αίσθηση μεγαλείου
Προθεση του Καρλος του 5ου, ηταν να ειναι απολυτα διαφορετικο και αντιθετο απο τα λεπτεπιλεπτα με πολλες λεπτομερειες παλατια, των Ναρσιδών που είχες την αισθηση του αναλαφρου, και να γινει οσο το δυνατον πιο μπρουταλ, παιρνοντας στοιχεια απο τους ρωμαιους και τους γοτθους που αντιπροσωπεύουν την χριστιανικη πλευρα, ωστε να κανει επιδειξη δυναμης των χριστιανων, οπως ανεφερε μια ενημερωτικη πινακιδα στην εισοδο, μιας και φτιαχτηκε αμεσως μετα την απελευθερωση της Γραναδα απο τους Μαυριτανους.
Ήταν αρκούντως εντυπωσιακο παντως, και οντως δειχνει μια γοτθικη βαρύτητα.
Ειχαν περασει αρκετες ωρες ομως, και τα ποδια εχουν αρχισει την διαμαρτυρια .
Ρωταμε για την Alcazaba το gemini που αποφασισα να ειναι ο ξεναγος μας και μας εξηγει οτι ειναι απλώς οι στρατωνες.
παμε μεχρι τον πρωτο πυργο ,βλεπουμε την ωραια θεα απο τους κηπους Generalife και το Albaicin μεχρι την παλια γραναδα .
Θεωρουμε οτι το ιδιο θα ειναι και ο επομενος ,οποτε με συμβουλατορα την κόπωση αρχιζουμε την επιστροφη για το ξενοδοχειο.
Επιστρεφουμε στην plaza isabel catolica και μετα στριβουμε στα σοκακια για να φτασουμε μετα απο διαφορους κυκλους στην κλειστη αγορα πισω απο τον καθεδρικο.
Καθομαστε στην La Picatería για μια ομελετα με γαριδες tapas και 2 σερβεζας.
Επομενη σταση στο ξενοδοχειο για σιεστα.
Το απογευμα αποφασιζουμε να δουμε τον καθεδρικο της πολης την puerta real οπου βρισκω ενα μαγαζι το VIANDAS με hamon και χτυπαω 2 bocadilla κολαση.
Τρωγοντας, περναμε απο την plaza de Bib Rambla ανεβαινουμε προς Plaza Nueva de Granada και σταματαμε στο la cueva για 2 απο τα διασημα μπουρεκακια τους.
Φτανουμε στην Plaza Nueva
και καθόμαστε για μια σαγκρια η Ματινα και μια σερβεζα εγω
που ευκολα εγιναν 2.
Εφτασε 9.45 μμ και ακομα είχε φως!
Αφου πηραμε απο την παραδιπλα gelateria μια μπαλα παγωτο για να δουμε τι παγωτα εχουν, λεμε, δεν παιρνουμε το λεωφορειο για να δουμε βραδυ στην
plaza de San Nicolas την φωτισμενη αλαμπρα για τελευταια φορα μια και αυριο φευγουμε?
Φτανουμε ευκολα τωρα στην πλατια, που ηταν γεματη κοσμο ,αράζουμε σε ενα πεζουλι και χαζεύουμε ενα νεαρο ζευγαρι εφηβων στα 15-16 που προσπαθουν να χορεψουν.στους ηχους του φλαμενκο που παιζει απο καποιους που λογω του κοσμου δεν βλεπουμε.
Η κοπελα να προσπαθει να ειναι αναλαφρη και σωστη και ο πιτσιρικας που δεν ηξερε τιποτα, να κανει φιγουρα στην κοπέλα με χοντράδες και μαγκιες.
Τελικα παντου σε ολο τον κοσμο οι εφηβοι ειναι μπουνταλαδες και καφροι και οι κοπελες 5 χρονια πιο μπροστα.
Ετσι με αυτα και με αυτα περασε η ωρα πηγε 11.30 μμ και περιμενουμε το τελευταίο λεωφορείο για να φτασουμε κοντα στο ξενοδοχειο που ερχεται κατα τις 12 μμ
Το λεωφορειο μας παει απο σημεια που δεν εχουμε περάσει και με μια περιεργη κατευθυνση.
Κοιτα να δει που θα πάθουμε τα ιδια με προχτες.
Και ειναι και αδεια τα στενα.
Και με χαμηλο φωτισμο.
Ευτυχως το google maps με καθησυχαζει και κατεβαινουμε 300 μετρα απο το ξενοδοχειο σε μια ησυχη γειτονια που μεχρι και τα τουριστικα mini market -περίπτερα ειχαν κλείσει ή κλεινουν εκεινη την ωρα.
Ευτυχως ειναι κοντα και σε μια ευθεια το ξενοδοχειο.
28/6/25
Την αλλη μερα φορτονομαστε, βγαινουμε στον κεντρικο δρομο, παιρνουμε το λεωφορειο και τσουπ στον σταθμο της ALSA
11,30 πμ αναχώρηση
proxima parada cordoba
Στον δρομο για την κορδοβα αναμεσα απο ατελειωτους ελαιωνες,εκανε σταση το λεωφορειο και σε μερικα απο τα λεγομενα λευκα χωρια
Alcala la real,
Alcaudete
και Baena,
Τα οποια δεν ηταν στα ματια μας τιποτα παραπανω απο την ελληνικη επαρχια του 60 70 με τα σπιτια τα αναλογα.
Ενα αλλο χαρακτηριστικο που μας εκανε εντυπωση ηταν οι παρα πολλες φωλιες πελαργων .
ισως και 30 στο συνολο της διαδρομης.
ιδιως κοντα στα χωρια καθε 100 μετρα υπήρχε πανω στους στυλους, η κλασικη τεραστια φωλια με τα υπεροχα αυτα πουλια μεσα.
Και η Ματινα να τραγουδα συνεχως την κορδοβα του Λόρκα
https://youtu.be/8J6YizrHNw8?si=UP2TQyqImtEfAWIL
Τελικα φτανουμε στην Κορδοβα κατα τις 3μμ και κατεβαινουμε, και απο εξω απο τον σταθμο ειναι το λεωφορειο 7 που μας αφηνει μπροστα στο hostal la fuente .
Στο συγκεκριμενο ξενοδοχειο ειχα κανει κρατηση απο τον νοεμβρη ισως.
Καπου στην γραναδα ειχε ειδοποιηση η Ματινα οτι η κρατηση σας ειναι οκ.
Νομίζοντας οτι εχουμε κανει απο μια κρατηση ο καθενας ,διαγραφουμε την μια.
Ανακαλυπτουμε οτι με καποιον τροπο ειχαμε κοινη ενημερωση για την δικια μου κρατηση απο την ακύρωση που που εστειλε το booking.
Βαζω τον Κωστα να επικοινωνήσει ωστε να ακυρωσουν την ακυρωση και δυστυχως δεν γινεται. Του δινουν μια τιμη για να κλεισουμε το δωματιο ακριβοτερη από αυτήν που μας έδινε εκεινη την ωρα το booking και ετσι τελικα πριν φτασουμε, κανουμε νεα κρατηση.
Το καλο ηταν οτι η διαφορα τιμης απο τοτε που το εκλεισα με το τωρα ηταν 5-6 ευρω.
Μπαινουμε και βλεπουμε οτι οι φωτογραφιες το αδικουν ειναι πανεμορφο.
Παμε ρεσεψιον και με translate συνεννοούμαστε.
Ανεβαινουμε στο δωματιο , γραφικο με χρωμα ανατολης αλλα με παλιο αλλα καθαρο μπανιο.
Αφηνουμε τα σακιδια και βουρ για τα πρωτα 600 μετρα μεσα στην ζεστη για το
Mezquita-Catedral de Córdoba.
Ενω ειχαμε εισιτηριο αγορασμενο απο Αθηνα προ 2 μηνων με ώρα εισόδου 5μμ που ηταν μιση ωρα μετα, μας αφησαν να μπουμε ευτυχως γιατι η ζεστη στις 4,30 μμ ακομα και στις καμαρες του πορτοκαλεωνα Patio de los Naranjos ηταν αφορητη
Ειχε αρχισει το κακο με τα +40c
Μεσα τα πραγματα ηταν διαφορετικα
Μια δροσια απίστευτη με το εξω.
Με το που μπηκαμε κατσαμε σε ενα παγκακι να δροσιστουμε πριν αρχίσουμε να γυρνοβολαμε και να φωτογραφίζουμε αυτη την ομορφη κατασκευη
Απειρες καμάρες έδιναν εναν τονο ελαφροτητας αλλα και μεγαλου χωρου.
Στο κεντρο εκει που ειχε συνηθισει το ματι στην αραβικη αρχιτεκτονικη και στους άπλετους χώρους, ΤΣΟΥΠ ενας καθολικος ναος .
Έτσι απλά, στο κεντρο του τεραστιου κτιριου, ενω περπατας σε τζαμι βρισκεσαι αίφνης μπροστα στην αγια τραπεζα του καθεδρικου.
Χωρις διακοπη .
Απλα σαν το τζαμι να ειναι η υπολοιπη εκκλησια.
Ευτυχως οι ισπανοι δεν γκρεμισαν το τζαμι για να χτισουν εκκλησια και ετσι απολαμβάνουμε μια πετυχημενη αναμιξη 2 σε 1
Περασαμε πολυ ωρα μεσα εκει.
Δεν θελαμε να βγουμε
Και απο την ομορφια, αλλα και απο την ζεστη που μας περιμένει έξω.
Κοιταμε και η ωρα ηταν καπου 7με 7,30
Λεμε απογευμα ειναι θα δροσισει σιγα σιγα.
Αλλωστε οτι ειναι να δουμε θα το δουμε μεχρι το βραδυ γιατι αυριο φευγουμε.
Και ετσι αρχισαμε να μαθαινουμε οτι η κορύφωση της ζεστης στην ανδαλουσια ΑΡΧΙΖΕΙ στις 5 το απογευμα ,εν αντιθέσει με εμας που αρχιζει να πεφτει.
Φυσικα για αρχη νομιζαμε οτι ηταν τοπικο φαινομενο,και μονο για την συγκεκριμενη μερα καθως ειχαμε διαβασει οτι η Κορδοβα ειναι η πιο ζεστη πολη στην Ανδαλουσια,αλλα θα το καταλαβουμε στην σεβιλλη καλυτερα.
Τελος παντων παιρνουμε τον δρομο για την Puente Romano de Córdoba
του γουαδαλκιβίρ .
Αφου χαζεύουμε τον γουαδαλκιβίρ ξεκιναμε να περασουμε απο το
Alcázar de los Reyes Cristianos το κτιριο της ιερας εξετασης το οποιο ηταν κλειστο, και στην συνέχεια να κατευθυνθουμε στο Patio de Crucero για τις υπεροχες αυλες του γεματες με γλαστρες και λουλουδια.
Κανουμε μια σταση για νερο και επιβεβαίωση στους χαρτες για το σωστο της πορειας μας στην πλατεια plasa campo santo los martires, και συνεχιζουμε μεσα στα γραφικα σοκακια της περιοχης
Στην διαδρομη ακουμε κατι φωνες γελια και τραγουδια και για την καλη μας τυχη πετυχαινουμε στο ναο Parroquia de Nuestra Señora de la Paz, εναν παραδοσιακο ανδαλουσιανο γαμο την ωρα που εβγαιναν οι νεονυμφοι .
Σταματησαμε φυσικα να βιώσουμε μια διαφορετικη εμπειρια.
Την ωρα που βγηκε το ζευγαρι απο την εκκλησια βλεπουμε τους φιλους του γαμπρου να κανουν σοου, και ολους τους καλεσμένους να τραγουδανε .
Ηταν κατι πραγματικα μοναδικο και ομορφο.
Λιγο πιο κατω ηταν η περισσοτερο γνωστη αυλη αλλα ηταν κλειστα .
Ευτυχως παλι, 3-4 σπιτια πιο πανω ηταν μια αλλη παρομοια αυλη που μας δεχτηκαν και βγαλαμε τις απαραιτητες φωτογραφιες .
Φευγοντας είχε ενα πιατακι που άφηνες μερικα ευρω, βοηθωντας την συντηρηση αυτης της ομορφιας.
Για την επιστροφη χωνομαστε στα σοκακια ωστε να εχουμε ίσκιους με κατεύθυνση το Baños del Alcázar Califal
Στον δρομο μας συναντάμε το Caballerizas Reales που ειχε την κλασικη χορευτικη επιδειξη ανδαλουσιανων αλογων που άρχιζε στις 10,εως 11 με τα αλογα μονο 20 λεπτα, αλλα με το πολυ τσουχτερο αντιτιμο των 60 ευρω το ατομο, αλλα πανω στην αποφαση μαθαμε οτι το σοου των αλογων ηταν solt down οποτε μας εβγαλε απο το δίλημμα.
Καθομαστε παλι στην πλατεια plasa campo santo los martires για μια ανασα δροσιας και λιγο νερο και δρομο για την περιοχη του τζαμιου.
Κανω κρατηση απο το google σε ενα διαφημισμενο εστιατοριο διπλα στον calleja de las flores, σε εναν πολυ στενο δρομο με γλαστρες, που θελαμε να δουμε για τις 9.30μμ.
Σταματαμε σε μια ωραια αυλη και περνουμε 2 σερβέζες για να αποκτησουμε το κουραγιο να συνεχίσουμε να περπατάμε στου +40.
Φτανουμε στο εστιατοριο και εχει μια εσωτερικη αυλη με τραπεζια,αλλα ειμαστε μονοι μας.
Οκ δεν πειραζει θα φαμε τουλαχιστον αμεσως.
Καθόμαστε αλλα η ζεστη αφορητη.
Ουτε κλιματισμο ουτε ανεμιστήρα που να καλυπτει τον χωρο.
Παμεεεε.
Σηκωνόμαστε φευγουμε και κατευθηνομαστε λιγο πιο κατω στο πλαι του Τζαμιου, στην Taberna , Restaurante Casa El Pimpo.
Κουτουκι περισσοτερο παρα ταβερνα.
Μπαινουμε καθομαστε παραγγελνουμε και μετα ζηταμε αλλαγη του χαρτινου τραπεζομαντηλου γιατι δεν ειχε σκοπο να το αλλαξει παρολο που ηταν λερωμένο απο τους προηγουμενους..
Ο τυπος χαλαρος παιρνει απο το διπλανό τραπεζι το τραπεζομάντιλο και μας το στρωνει.
Φαγαμε .
η Ματινα κρυα σουπα Εγω ουρα βοδινου.συνοδεια σερβεζες +σαγκιες
στο τελος μια μεγαλη μεριδα δικο τους προφιτερολ και μια Tarta de queso con fresas
που μας εκαναν να χορτάσουμε.
Τα 81 ευρω για να βλεπεις το Mezquita και να εισαι χορτατος απο φαγητο ποτο και γλυκο ειναι εκτος προυπολογισμου, αλλα δικαιο.
Η βολτα στην φωτισμενη ρωμαικη γεφυρα ειναι απαραιτητη.
περασαμε κατω απο την Puerta del Puente και φτασαμε την γεφυρα την οποια περπατήσαμε μέχρι την αλλη ακρη , γυρισαμε, βγάλαμε πολλες φωτογραφιες με το κινητο της Ματινας που εβγαζε καλυτερα.
Κατσαμε να ακουσουμε μια εκδήλωση που γινεται απο εναν σολιστ κιθαριστα στην ταρατσα του Tours in Cordoba με προβολη στον τοιχο του κτιριου με προτζεκτορα .
Ωραια φαση!
https://youtube.com/shorts/3jecCmewSLY
Μαζεμενος κοσμος, στην πλατη μας ο Γουαδαλκιβίρ με φωτισμενη την ρωμαικη γεφυρα, και μπροστα ο κιθαριστας να σολάρει φλαμενγκο
Μια εικονα για την μνημη .
Μια απο τις εικονες που θα θυμόμαστε από την Ισπανια.
Σιγα σιγα παιρνουμε την παραποταμια γεματη εστιατορια και καφε λεωφορο, για να φτασουμε στην επομενη γεφυρα που καταληγει ο δρομος που περναει μπροστα απο το hostal la fuente ωστε να το ανηφορισουμε και να παμε για υπνο.
29/6/25
Το επομενο πρωι ετοιμαζουμε τα σακιδια μας και κατεβαινουμε για τον πρωινο καφε μας στην υπεροχη αυλη .
Το τηλεφωνο της Ματίνας δεν εχει φορτισει παρόλο που ηταν στην φορτιση ολο το βραδυ.
Προσπαθουμε να επικοινωνήσουμε με τις δυο κοπελες για το πως θα πάμε ευκολα στον σταθμο του τρενου.
Μας προτεινουν να κατέβουμε στην παραποταμια οδο για να παρουμε το λεωφορειο ή να καλέσουν ταξι.
Μιας και η θερμοκρασια φτανει τους 38c και η τιμη ειναι 5 ευρω παραπανω επιλεγουμε το ταξι, και για λογους ανεσης μιας και το λεωφορείο ήταν 500 μετρα μακρια για να το πάρουμε ,και θα μας άφηνε καμια 500 μετρα μακρια απο τον σταθμο.
Με αυτην την ζεστη δεν περπατας .
Μας παραλαμβανει το ταξι απο το ξενοδοχειο και με ανεση φτανουμε στον σταθμο οπου και βλεπουμε εναν μικρο σταθμο,που ευτυχως ειχε κλειστο χωρο αναμονης με a/c γιατι η θερμοκρασια ειχε καβαλησει τους 40c
Οταν πλησιαζει η ωρα για την αναχώρηση βγαινουμε και παμε στο σημειο που ειναι το λεωφορειο.
Σκυβω να βαλω τα σακιδια στο πλαινο χωρο του λεωφορειου και εκει με τιμα ενα περιστερι στην πλατη με μια βαρβατη κουτσουλια.
Ευτυχως με τα μαντηλακια το καθαρίζουμε και δεν χρειαζεται αμεσα να ανοιγω σακιδιο να βγαλω ρουχο.
Πηγε 12,30 και μπαινουμε στο λεωφορειο
Ξεκινάμε να κατσουμε στην αριθμημενη θεση μας αλλα καθεται μια μεγαλη κυρια που δεν θελει να αλλαξει θεση.
Φωνάζει τον οδηγο, αλλα εμεις επιμενουμε να κατσουμε στην θεση μας.
Με μανουρα γιατι δεν ηθελε, την σηκώνουμε και καθομαστε εμεις.
Μουτρα απο την κυρια, γιατι σε αυτην την διαδρομη οι επιβατες δεν καθονται στις θεσης τους, αλλα οπου νανε .
Εμεις δεν το ξεραμε μεν ,αλλα και απο την αλλη δεν ειχαμε και αδικο.
Καπου εκει αρχιζει το τηλεφωνο της Ματινας να μην ανοιγει.
Στην διαρκεια της διαδρομης λαμβανω μηνυμα οτι χρεωθηκα 150 ευρω απο το
SevillaHome - Marqués de Paradas
Μετα απο ανταλλαγη μηνυματων μαθαινω εκεινη την ωρα οτι υπαρχει εξτρα χρεωση για εγγύηση η οποια θα επιστραφεί μετα το check out
Διαβαζω ξανα προσεκτικα τα ψιλα γραμματα ,το βλεπω και συμφωνω.
proxima parada sevilla
Φτανουμε Σεβίλλη, Estación de Autobuses (Plaza de Armas)
Η ωρα ειναι 3 παρα τεταρτο περιπου και η θερμοκρασια που εδειξε καποια στιγμη το θερμομετρο του λεωφορειου ηταν 45c
Ειναι 400 μετρα μεχρι το δωματιο σε μια ευθεια ενος κεντρικου δρομου.
Μια βασανιστικη ευθεια λογω ζεστης.
Φτανουμε στο δωματιο και βλεπουμε την πορτα ανοιχτη και μια καμαριερα-καθαριστρια,να μας παραδίδει τα κλειδια.
παω να κλεισω την πορτα και βλεπω την πορτα να μην κλεινει χωρις να κλειδώσει.
φωναζω την καθαριστρια και το αναφερω.και βλεπω οτι δεν συγκινείται.
Υποψιασμενος τωρα, ξεκιναω να βγαζω βιντεο τον χώρο και φωτογραφιες, σε οτι χαλασμενο υπαρχει, προκειμενου να εχω αποδειξη οτι το βρηκα ετσι και δεν θα κρατησουν την εγγυηση για τις φθορες με την δικαιολογια οτι τις προξενίσαμε εμεις.
Με την βοηθεια του IA φτιαχνω ενα email και το προωθώ μεσω booking σε αυτον που μου απανταει στα μηνυματα .
Αφηνουμε τα πραγματα και φευγουμε να παμε με το λεωφορειο στο El Corte Inglés Nervión μηπως κανουμε επισκευη στο κινητο της Ματινας.
Δεν εχουν τεχνικο τμημα ,βλεπουμε σαν εναλλακτικη 2-3 καινουργια τηλεφωνα και παμε στην σταση του τραμ Luis de Morales
Μαθαινουμε πως να βγαζουμε εισιτηριο απο τον αυτοματο πωλητη και μετα απο κανενα μισαωρο μαθαινουμε οτι εχει ακυρωθει η διαδρομη λογω καποιων εκδηλώσεων.
Πανε τα εισητηρια, και επιστρεφουμε στο El Corte Inglés Nervión για να βρουμε λεωφορειο για Antiquarium την παραξενη γεφυρα σαν βαφλα που ελεγε και η Ματινα.
Δεν ελεγε και πολλα. βγαλαμε βεβαια καποιες φωτογραφιες και καρφι να κρυφτούμε σε καμια εκκλησια να δροσιστουμε.
Βλεπουμε απεναντι την Hermandad del Valle αλλα ηταν κλειστα, και αφου ειμαστε μονο 1 χλμ απο το σπιτι παμε προς τα εκει μεσω Fuente de la Plaza de la Magdalena στην διαδρομη χαζεύουμε το δημαρχειο της σεβιλλης στην plaza nueva
Ηταν βαναυσο αυτο το χλμ τελικα. ειχε βραδιασει, και αφου βρηκαμε διπλα μας σχεδων ενα Carrefour Express πηραμε μια 6αδα νερα 2 παεγια πακετο, ενα μπουκαλι κρασι και καποιο σαντουιτς(?) πηγαμε στο σπιτι ξεθεωμενοι και την Ματινα να κλαιει επειδη δεν εχει κινητο.
30/6/25
Πρωτα απ ολα κοιταω για την επισκευη του κινητου.
Βρισκω ενα μαγαζι Repair Mobile Reparación Móvil στα 300 μετρα και το παω .με το google translate συνεννοούμαστε,μου δειχνει οτι εχει καει η πριζα της φόρτισης, μου λεει οτι θα παει ενα 50αρικο, και το αφηνω περιμενοντας το απογευμα να το παρω.κατι το οποιο δεν εγινε, γιατι αυτος μου στελνει στο watchup που εγω δεν εχω.
μετα απο το μαγαζι και με την βεβαιότητα πως θα εχουμε κινητο, ξεκιναμε και
την Χιραλντα ,
και τον Καθεδρικό της Σεβίλλης
Μια σταση στο γνωστο cafe bar gonzalo ή αλλως bar Adriana για εναν καφε πρωτα
και μετα τσουπ μεσα στον Καθεδρικο
Αφου χαζεψαμε απο το μεγεθος, τα εργα τεχνης, φαγαμε ωρα στο οντος περιεργο ταφο του Κολομβου, που επειδη δεν ηθελε να ταφει σε ισπανικο εδαφος τον ταφο του κρατανε στον αερα με τα χερια τους 4 μορφες, που απεικονίζονται ως ιππότες μεσαιωνικού στυλ ή βασιλιάδες με ρόμπες, στέμματα και χιτώνες και οι δύο πρώτοι φέρουν ρόπαλα.
Αυτές οι μορφές δεν είναι κυριολεκτικά ιππότες, αλλά συμβολίζουν τα τέσσερα βασίλεια της Μεσαιωνικής Ισπανίας που αναγνώρισε ο Κολομβος.
αφου βγάλαμε τις φωτογραφιες μας και αρχισαν τα ποδια να διαμαρτύρονται, κατσαμε για λιγο σε ενα παρεκκλησι να ξεκουραστούμε.
γυρισαμε λιγο ακομα ,και ξανακατσαμε μετα σε ενα αλλο
βγαινοντας εξω ειχαμε την ευκαιρια να αποτυπώσουμε και τον παπα της ενοριας
Μετα,ξεκιναμε σιγα σιγα να ανεβουμε στην χιραλντα που ηταν μια ζορικη κατασταση με την ζεστη και το υψος να δικαιολογουν την ταμπέλα που εφιστούσε την προσοχη, στους ανω των 60 ετων, τελικα μετα απο αρκετες ανασες φτανουμε στην κορφη.
ωραια θεα απο παντου
Επομενη σταση το Patio de Doncellas και το μαγικο Real Alcázar de Sevilla 30/6/25
τι να πεις για τα ταβανια εργα τεχνης
τις σκαλιστες λεπτομερειες με αραβουργήματα
Οπου γυρνας το βλεμμα ενας πλουτος και μια λαμψη που δεν χορταίνεις να βλεπεις
πολλα τα χλμ της εκτεθειμένης τεχνης .
Χαζεψαν τα ματια και πονεσαν τα ποδια
επομενος στοχος οι κηποι του παλατιου
με τους κατοικους τους
που ερχοντουσαν σαν σκυλακια για χαδι
Περασε η ωρα και ηρθε η ωρα να κλεισουν .
Η κουραση αρκετη ,τα ποδια βαρια.
Φευγουμε μεσα απο το Jardines del Prado de San Sebastián για να βγουμε στον δρομο για το αλκαθαρ και μετα βολτα παραποταμια προς το ξενοδοχειο.
1/7/25
περναμε την Puente de Isabel II (Puente de Triana) και κατεβαινουμε προς την Puente de Telmo μεσω Triana Παμε ποδαρατα βολτα μες την ζεστη των 45 βαθμων για να παρουμε τον πρωινο καφε μας στην πλατειουλα πισω απο την Real Parroquia de Señora Santa Ana αλλα δεν υπαρχει τιποτα ανοιχτο.
Ετσι περπαταμε στην υπεροχη παλια σεβιλλη προς την Puente de Telmo
η Γειτονια της τριανα ειναι γραφικοτατη και ηταν μια ακομα ανταμοιβη
Capilla de los Marineros
Το Παρεκκλήσι των Ναυτικών,η έδρα της Αδελφότητας της Ελπίδας της Τριάνας.
Φτανουμε στο Hotel Alfonso XIII,χαζεύουμε απο τους οπλισμένους φρουρούς στην εξωτερικη πυλη, το συστημα ασφαλειας επιπεδου αεροδρομιου στην εισοδο του ξενοδοχειου με πυλη σκαναρισματος και σκαναρισμα στα σακιδια,
και μπαινουμε σε ενα παλατι.
Κυριολεκτικα
καθομαστε ανετα ,παραγγελνουμε τον καφε μας βλεποντας οτι οι τιμες ηταν ιδιες με κατι μαγαζια στο μοναστηρακι και στη Πλακα.
Αφου ευχαριστηθηκαμε εναν υπεροχο καφε, ξεκιναμε και περνωντας απο ομορφες γωνιες
το Πανεπιστήμιο Σεβίλλης το Γενικό Αρχείο των Ινδιών,και χαζεύουμε
και τον Torre del Oro
περπατώντας παραποταμια με κατευθυνση το δωματιο,στον δρομο μας βρίσκετε το
Plaza de Toros de la Real Maestranza de Caballería de Sevilla
Αρενα ταυρομαχιων
Ευκαιρια να δουμε μια αρενα ταυρομαχιων
με το ηλιο κοντρα ειχα μια δυσκοιλιοτητα στην φατσα.
τουλαχιστων μεσα ειχε μουσειο με ιστορικα εκθεματα
Αλλωστε στην Ισπανια πηγαμε ,να μην δουμε μια αρενα?
Ωραια εμπειρια
Παμε μετα για την μεσημεριανη σιεστα μας. γιατι το 45αρι μας εκοψε τα ποδια και να βαλουμε και ενα πλυντηριο μιας και το βρηκαμε.
Το απογευμα με φορτισμενες μπαταριες βουρ για την Plaza de España με σκοπο να την δουμε απογευμα με φως, και να περιμενουμε να βραδιασει για να την δουμε και με τα φωτα της.
Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ.
Φτανουμε ορεξατοι και βλεπουμε κοσμο μαζεμενο να μανουριάζει με τους φυλακες.
ανακαλυπτουμε οτι ειναι κλειστη για μια συναυλια κλασσικης μουσικης
ΤΙ ΛΕΣ ΤΏΡΑ???
οκ ποσο κανει το εισιτήριο? δεν γαμιεται, θα δούμε και συναυλια.
SOLD OUT ΛΕΕΙ!!
τον κακο σου τον καιρο.
πικρα
Ε και σκεφτομαι οτι ηρθε η ωρα να ζησουμε ενα φλαμενγκο, και να πνίξουμε την θλίψη με σαγκριες για να δεσει το γλυκο.
Εχω πληροφορια. για ενα στενο, που υπαρχει ενα ασφαλες κουτουκι, μεσα σε μια αυλή .
Αυτο που ζησαμε ηταν πραγματικα μια Underground φαση.
https://youtube.com/shorts/1cm2zFdanYc?feature=share
https://youtube.com/shorts/EQRAroVuXzw
Αυτο που ζησαμε ηταν πραγματικα εντονο.
Οσο κλασικη ειναι η φωτογραφια με τις αφίσες της αρενας αλλο τοσο κλασικη εμπειρια ηταν αυτη η βραδια .
Η ημερα που ζησαμε την Ισπανια που ειχαμε στο μυαλο μας!
Μετα απο 3 κανατες σαγκρια και κατι σερβεζες, η αποσταση απο την σταση του λεωφορειου ηταν ανετη και με αναμονη μικρη, φτανουμε στο δωματιο
Τελευταια μερα στην σεβιλλη
αυριο παιρνουμε το κινητο και μετα το τρενο
2/7/25
Το πρωι ξεκιναμε να μαζευουμε τα πραγματα και αφου τελειωνω αφήνω την ματινα και παω να παραλαβω το κινητο.
Τον βρίσκω με κοσμο, περιμενω λιγο και μου δειχνει οτι οντος τωρα φορτίζει.
Δοκιμάζουμε να το ανοιξουμε αλλα δεν.
Αστο να φορτισει λιγο μου λεει, και θα ανοιξει.
Δεν εχω χρονο να περιμενω, και αφου το βλεπω να φορτίζει ,το παιρνω και παω στο δωματιο.
Αφου βγαζουμε και 2-3 φωτογραφίες το δωματιο ωστε να εχουμε αποδειξεις για το πως το αφησαμε ,μην μας πουν οτι καναμε καποια ζημια στο χρεπι και μας κρατησουν την εγγύηση,
κατεβαινουμε και παιρνουμε το λεωφοριο για τον σταθμο του τρενου οπου φτανουμε με ανεση χρονου .
Αφου βρηκαμε με ανεση την πλατφορμα και το τραινο, περιμενουμε την ωρα αναχωρησης.
Θα φυγουμε με μια κακη διαθεση ,γιατι και με το δωματιο χαλαστήκαμε και με το τηλεφωνο που ακομα δεν ανοιγει και με την πλατεια που χασαμε.
Γενικα η Σεβίλλη δεν μας αφησε και πολλες καλες αναμνησεις.
.
próxima parada cadiz
Όμορφο το τρένο∙ και πιο όμορφο το ότι ο σταθμός βρίσκεται μόλις πεντακόσια μέτρα από το ξενοδοχείο.
Το ξενοδοχείο, μικρό αλλά γοητευτικό, στέκει στην κεντρική πλατεία, πάνω σε ένα γραφικό δρομάκι γεμάτο κόσμο, φαγάδικα και καφέ.
Ένα χαμογελαστό καλωσόρισμα από τον ρεσεψιονίστ μάς φτιάχνει αμέσως τη χαλασμένη διάθεση — το τηλέφωνο αρνείται να ανοίξει, αλλά με τέτοια υποδοχή το ξεχνάμε γρήγορα.
Τα τραπεζάκια έξω, τα τουριστικά μαγαζάκια με τις πολύχρωμες βιτρίνες, ο κόσμος με τα παραλιακά ρούχα, τα μικρά παιδιά με τα μαγιό… Όλα μαζί δημιουργούν ένα ανάλαφρο κλίμα διακοπών.
Και με τη θερμοκρασία να κυμαίνεται σε μια λογική, ευχάριστη ζέστη των 32 βαθμών, βρίσκουμε πάλι τον ρυθμό και τη χαρούμενη διάθεσή μας.
Αφήνουμε τα πράγματά μας και ριχνόμαστε στα γραφικά σοκάκια της Κάντιθ, γεμάτα μπαρ με τάπας, καφέ και τουριστικά μαγαζιά.
Τα σχέδια για μπάνιο στον Ατλαντικό αναβάλλονται — η ώρα δεν βγαίνει, και θα μας στερούσε τη γνωριμία με την πόλη. Άλλωστε έχουμε και την Ταρίφα στο πρόγραμμα.
Βόλτα λοιπόν στη Cádiz.
Περνάμε από τον καθολικό ναό της∙ μπαίνουμε μέσα, ρίχνουμε μια ματιά στην επιβλητική του σιωπή, και αποφασίζουμε πως αρκετά — δεν θέλουμε άλλους ναούς πια.
Φτάνουμε ως την πλευρά του Ατλαντικού, τον φωτογραφίζουμε, και ύστερα χανόμαστε πάλι στα σοκάκια.
Μπαίνουμε σε ένα γραφικό μαγαζάκι που ξέρω πως έχει τεράστια ποικιλία σε τάπας και δικό του sherry και vermouth.
Και πράγματι, οι τοίχοι του είναι ένας απέραντος κατάλογος.
Παίρνουμε τάπας, sherry, vermouth και δυο σερβέζες και συνεχίζουμε τη βόλτα.
Μετά από αρκετά χιλιόμετρα μέσα στα στενά γεμάτα τουριστικά μαγαζιά, καθόμαστε στην κεντρική πλατεία για έναν καφέ, μέχρι που η πείνα —η αληθινή πια— αρχίζει να μας τραβά από το μανίκι.
Ψάχνουμε κάτι πιο χορταστικό από τάπας.
Τελικά καθόμαστε στα τραπεζάκια ενός μικρού μαγαζιού ακριβώς κάτω από το ξενοδοχείο και, τρώγοντας και πίνοντας μπύρες, αφήνουμε τη μέρα να γλιστρήσει αργά προς τη νύχτα.
Και όταν πια δεν μένει τίποτα άλλο από την κούραση και το φως των δρόμων, ανεβαίνουμε στο δωμάτιο για ύπνο.
3/7/25
Το πρωί, πραγματικά μετανιώσαμε που φεύγουμε.
Θέλαμε τουλάχιστον άλλη μια μέρα για να χορτάσουμε την Κάντιθ∙ η πόλη είχε αρχίσει μόλις να μας ανοίγει την καρδιά της.
Σήμερα όμως έχει σειρά το λεωφορείο της Avanza, κι όχι το συνηθισμένο της ALSA.
Έχουμε μια μικρή περιέργεια να δούμε πώς θα είναι — άλλη εταιρεία, άλλος τρόπος, ίσως μια διαφορετική μικρή εμπειρία μέσα στο ταξίδι.
próxima parada Algeciras
Μετά από ένα άνετο ταξίδι δυόμισι ωρών, το λεωφορείο κάνει μια στάση στην Ταρίφα και έπειτα συνεχίζει προς το λιμάνι του Αλχεθίρας.
Στο μεταξύ, επικοινωνώ με τον ιδιοκτήτη του δωματίου για να συνεννοηθούμε, ώστε να βρίσκεται εκεί τη σωστή ώρα για το check-in — να μη χρειαστεί να περιμένουμε άσκοπα μέσα στη ζέστη.
Όμως, από κάποιο λάθος, κατεβαίνουμε στο λιμάνι αντί για τον τερματικό σταθμό που ήταν πολύ πιο κοντά στο κατάλυμά μας.
Δεν υπάρχει καμία συγκοινωνία προς τα εκεί, ούτε ταξί να περιμένει στη μικρή πιάτσα. Μόνο ένα ζευγάρι Γάλλων μπροστά μας, που περιμένει ήδη το πρώτο ταξί που θα φτάσει σε δέκα λεπτά.
Ευτυχώς, μας δέχονται να μοιραστούμε τη διαδρομή. Έτσι, χωρίς ταλαιπωρία, φτάνουμε ως την πόρτα του δωματίου.
Μας υποδέχεται ένας χαμογελαστός, γαλλόφωνος οικοδεσπότης. Μας ανοίγει, κι όσο ρίχνουμε μια πρώτη ματιά στο δωμάτιο, ανακαλύπτουμε μια δυσάρεστη μυρωδιά μούχλας στη ντουλάπα.
Κατά τ’ άλλα όλα φαίνονται καλά.
Εντάξει, λοιπόν — δεν θα χρησιμοποιήσουμε τη ντουλάπα.
Με τη βοήθεια του Google Translate κανονίζουμε ό,τι χρειάζεται, εκείνος φεύγει, κι εμείς αρχίζουμε να τακτοποιούμαστε.
Γρήγορα αντιλαμβανόμαστε ότι, πέρα από τη βολική απόσταση από τον σταθμό τρένου και λεωφορείων, το Αλχεθίρας δεν έχει και πολλά να μας προσφέρει σε βόλτες ή ενδιαφέροντα σημεία.
Δεν μας πειράζει∙ έτσι κι αλλιώς, το είχαμε επιλέξει κυρίως ως βάση για τις διαδρομές που σχεδιάζαμε.
Και τώρα, σειρά έχει το λεωφορείο για το Γιβραλτάρ.
próxima parada gibraltar
Φτάνουμε στην Plaza Europa κι ενώ κατευθυνόμαστε προς τον έλεγχο διαβατηρίων, περνάμε μπροστά από ένα Burger King.
Δεν έχουμε φάει μεσημέρι και η πείνα αρχίζει να γκρινιάζει, οπότε σταματάμε. Μαθαίνουμε εκεί, επιτόπου, πώς να παραγγέλνουμε από τα ηλεκτρονικά μηχανήματα∙ τι να διαλέξουμε, πώς να πληρώσουμε, πώς να περιμένουμε το νούμερό μας να ανάψει στον φωτεινό πίνακα. Μικρή τελετουργία του σύγχρονου ταξιδιού.
Αφού γεμίζουν οι μπαταρίες —και οι δικές μας και του κινητού— περνάμε τα σύνορα.
Σε απόσταση εκατό μέτρων από το αεροδρόμιο παίρνουμε το λεωφορείο, που μας αφήνει μπροστά στο τελεφερίκ∙ την πύλη που θα μας ανεβάσει στον βράχο, για να δούμε την πόλη από ψηλά και να γνωρίσουμε από κοντά τους διάσημους μακάκους του.
Μια όμορφη θέα μάς υποδέχεται ήδη μέσα από το τελεφερίκ, καθώς αυτό ανηφορίζει αργά.
Και μόλις φτάνουμε στον πάνω σταθμό, παθαίνουμε ένα μικρό σοκ: ο τόπος είναι γεμάτος από μακάκους. Σαν να βγήκαν από παντού ταυτόχρονα — στις κουπαστές, στα σκαλοπάτια, πάνω στα κιγκλιδώματα, ακόμα και στη μέση του δρόμου.
Περνάμε ώρα περπατώντας ανάμεσά τους για να βγάλουμε τις φωτογραφίες μας κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό∙
σύννεφα που μας κρατούν μεν στη δροσιά, μα κρύβουν πάντα τον φόβο μιας ξαφνικής μπόρας.
Σιγά σιγά τολμάμε και στεκόμαστε πιο κοντά τους, για καλύτερες λήψεις — ένα βήμα παραπάνω θάρρους κάθε φορά.
Κι εκεί, τη στιγμή που στέκομαι δίπλα σε έναν για τη φωτογραφία, βλέπω το χέρι του να τεντώνεται προς το καπέλο μου.
Τον σταματώ όπως–όπως, κι εκείνος, ενοχλημένος από το θράσος μου, μου δίνει ένα μικρό αλλά ξεκάθαρο δάγκωμα στο χέρι.
Δεν πρόλαβε να τη δει να ’ρχεται τη σφαλιάρα που έφαγε.
Ξαφνιασμένος κάνει μερικά βήματα πίσω και με κοιτάζει απορημένος:
«Τι βαράτε, κύριος;»
Με προσοχή ανεβοκατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια, στα οποία έχουν αράξει μακάκοι–οικογένειες ολόκληρες. Γονείς να παίζουν με τα μικρά τους, μια μάνα να θηλάζει το μωρό της∙ εικόνες ήρεμες, τρυφερές, αλλιώτικες.
Εκεί που περιμέναμε να δούμε κανέναν μακάκο από μακριά, τελικά βρεθήκαμε περικυκλωμένοι. Πρέπει να ’ταν καμιά εικοσαριά–εικοσιπέντε, μικροί και μεγάλοι, να πηγαινοέρχονται, να καταλαμβάνουν κάθε διαθέσιμη πέτρα και στηθαίο.
Αφού χορτάσαμε θέα, φωτογραφίες και συνεχείς παρακάμψεις —μιας και οι μακάκοι είχαν αποφασίσει πως ο χώρος τους ανήκει— παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Το φως πέφτει, δύει αργά, κι εμείς δεν θέλουμε να γυρίσουμε νύχτα στο δωμάτιο.
Ξαναπάμε στην Plaza Europa, όπου περιμένουμε, μετά από συνεννόηση με έναν οδηγό, σε διαφορετικό σημείο απ’ αυτό που κατεβήκαμε νωρίτερα.
Κι αυτή η λεπτομέρεια μάς γεμίζει αμφιβολία για κάνα τέταρτο, γιατί πρόκειται για το τελευταίο λεωφορείο της ημέρας.
Μια μικρή αγωνία, προάγγελος μιας μεγαλύτερης που θα ξαναζήσουμε —και μάλιστα πιο έντονα— σε σαράντα οκτώ ώρες.
4/7/25
Ξυπνάμε βαζω μαγιο και παιρνουμε τσαντα με πετσετες και αντιηλιακα
Πραγματικη αλλαγη στην μεχρι τωρα καθημερινοτητα μας.
παμε στον σταθμο και με τα απο ¾ φτανουμε στο Centro Salud οπου και κατεβαινουμε μιας και ειναι η κοντινοτερη σταση.
Η ταριφα ειναι “κλειστη” πολη και δεν μπαινει λεωφορειο μεσα.
κατηφοριζουμε και χαζολογαμε σε μια τουριστικη μεσογειακη λουτροπολη με πολλα μπαρακια ,καφε, εστιατορια,και οτι αλλο μπορει να εξυπηρετήσει τον τουριστα Κι όμως, πίσω από τη φασαρία της τουριστικής βιτρίνας, στα κτίρια ξεχωρίζει μια παλιά ιστορία που επιμένει να φαίνεται.
Ωραία αίσθηση, ωραια κλημα, ωραια μαγαζια.
Κατεβαινουμε σεργιανώντας στα σοκακια της μεχρι το λιμανι, και συνεχιζουμε παραλιακά μεχρι την ασφάλτινη γραμμή που χωρίζει τη Μεσόγειο από τον Ατλαντικό.
Υπάρχει ένα σημείο όπου δύο μεταλλικές πινακίδες, η μία να γράφει «Μεσόγειος» και η άλλη «Ατλαντικός», σου υπενθυμίζουν πως βρίσκεσαι ακριβώς πάνω στο όριο δύο κόσμων.
Εννοείται πως εκεί σταματάς για 2-3 φωτογραφίες.
Ένας νεαρός εμφανίζεται από το πουθενά και προσφέρεται να μας τραβήξει μαζί, αλλά εγώ λίγο καχύποπτος, ύστερα από όσα έχω δει σε διάφορα βίντεο,προτιμώ να κρατήσω το κινητό στα χέρια μου παρά να ρισκάρω μια «αναμνηστική» που θα καταλήξει σε κυνηγητό. Έτσι, χωρίς ομαδική φωτογραφία, συνεχίζουμε.
Προχωράμε προς το ακρωτήρι όπου βρίσκεται το κάστρο, όμως είναι κλειστό∙ κι αυτά τα τελευταία τριακόσια μέτρα που μας χωρίζουν από το νοτιότερο χερσαίο σημείο της Ευρώπης μένουν απάτητα.
Δεν μας πτοεί όμως. Πηγαίνουμε στο πλάι, βρίσκουμε μια ήσυχη γωνιά για να αλλάξει και η Ματίνα, κι έτσι βουτάμε στον Ατλαντικό, αφήνοντας το σώμα μας να στεγνώσει έπειτα στην αφράτη αμμουδιά.
Αφού στεγνώνουμε καλά, παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής για να δούμε και την ίδια την Ταρίφα.
Απέναντι από τον καθεδρικό εντοπίζουμε ένα μαγαζάκι που μυρίζει τόσο έντονα και λαχταριστά, που δεν γίνεται να του αντισταθείς — ένα «τυροπιτάδικο» σχεδόν ελληνικό. Το τιμούμε όπως του αξίζει. Μετά, ψάχνουμε ένα μέρος για μια μπύρα∙ εύκολο πράγμα, θα έλεγε κανείς.
Μα καθώς είχε περάσει η ώρα (6-7μμ) και έστρωναν πια για βραδυνο, ο σερβιτόρος μας ενημέρωσε ότι δεν σερβίρουν μπύρα τέτοια ώρα.
Μέχρι που ακούστηκε μια αυστηρή φωνή από μέσα —μάλλον το αφεντικό— και αμέσως εμφανίστηκαν οι μπύρες στο τραπέζι μας.
Δεν καθίσαμε για πολύ.
Το απόγευμα είχε προχωρήσει∙ ξεκινήσαμε για τη στάση Centro Salud, γιατί η ανηφόρα είναι μεγάλη και τα εξακόσια πενήντα μέτρα μοιάζουν διπλά μέσα στη ζέστη.
Το βράδυ μας βρίσκει στο δωμάτιο, εμένα να ρωτάω το AI πώς ακριβώς λειτουργεί η κουζίνα για να μαγειρέψουμε ό,τι προλάβαμε να βρούμε στο μικρό μίνι μάρκετ της γειτονιάς, που κλείνει πριν καν πέσει το σκοτάδι και να το απολαυσουμε στην τεραστια τραπεζαρια
Αυριο αλλαζουμε ηπειρο.
5/7/25
próxima parada Tangier
Το πρωι, 7.30 χαραμα σχεδον, φτανουμε βιαστικα στον σταθμο λεωφορειων για να προλάβουμε το λεωφορείο που θα μας Ταριφα.
Ειναι η μονη ωρα ωστε να προλαβουμε το πλοιο για ταγγερη .
Φτανουμε με ανεση στην ωρα μας καταλήγουμε στο λιμανι οπου μας βαζουν στην επικυρωση εισητηριου να συμπληρώσουμε ενα χαρτι με τα στοιχεια μας, το που θα μεινουμε, με τι σκοπο παμε, και ποτε θα φυγουμε.
Αφου το συμπληρωνουμε καθομαστε και περιμενουμε το πλοιο.
Αφου το πλοίο ήρθει, μας περνανε απο ελεγχο διαβατηριων μετά την επιβιβαση
Καθομαστε σε ενα ανετο καθισμα και σε λιγη ωρα βρισκόμαστε στην απεναντι μερια.
Welcome to Africa.
Ειχα κλεισει μεσω get your guide την ακόλουθη προσφορά.
-Ανακαλύψτε τις Σπηλιές του Ηρακλή, ένα φυσικό θαύμα που βρίσκεται στην πόλη της Ταγγέρης.
Απολαύστε μια πανοραμική θέα της πόλης της Ταγγέρης και της παραλίας από το Cap Spartel
Κάντε μια προαιρετική βόλτα με καμήλα και νιώστε τον άνεμο στα μαλλιά σας
Περιλαμβάνει
Κλιματιζόμενο όχημα
πολύγλωσσος οδηγός
Βόλτα με καμήλα στην παραλία
Παραλαβή και αποβίβαση από όλη την Ταγγέρη–
με 30+30 ευρω πιστευω οτι ηταν οτι καλυτερο!
οποτε την εκλεισα, και το μονο που ειχαν να κανω ηταν να βολταρω απο το λιμανι μεχρι την Grand Socco
μπαινουμε στην μεντινα ,περναμε απο το μεγαλο τζαμι που ηταν ομως κλειστο,συνεχίζουμε την rue de la marine περνώντας το cafe central ανηφοριζουμε μετα στην rue siaghine θέλοντας να φτανουμε στην πυλη Bab al hafs που ειχαμε ραντεβου.
Ηταν νωρίς, και ετσι καναμε τον γυρο της πλατειας, και ξαναμπαινουμε στην μεντινα .
Σε λιγα βηματα βλεπω αριστερα ενα μαγαζι να πουλαει γλυκα ταψιου .
Ας δοκιμάσουμε λοιπον μαροκινο μπακλαβα.
Σκετη απογοητευση.
μπαγιατικος και στεγνός.
εχουμε φτασει στην Jardin de La Mendoubia, χαζευοντας τα μαγαζια τα οποια ηταν ολα στοχευμενα στον τουριστα, εκει βλεπουμε το Bab al madina .
η εμφάνιση μας εμπνέει εμπιστοσύνη και μπαίνουμε να παρουμε διαφορα σφολιατοειδή που αποδειχθηκαν νοστιμοτατα ισως οτι πιο νοστιμο δοκιμασαμε στην Ταγγερη.
Κατσαμε απεναντι στο παρκο για να τα φαμε και ταυτοχρονα να δροσιστουμε στην σκια γιατι και εδω η ζεστη ηταν ανυποφορη
Η ωρα του ραντεβου πλησιασε και αφου ειχαμε λαβει μηνυμα απο το get your guide με φωτογραφια του αυτοκινητου του αριθμου κυκλοφοριας και του οδηγου με το ονομα του,παμε στην πυλη για να μας παραλαβει.
Εφτασε με 3-4 λεπτα καθυστερηση και με χιλιαδες συγνωμη για την αργοπορια.
Μπαινουμε μαζι με μια παρεα άγγλων, 2 κοπελες και 3 νεαροι λαλιστατοι με πολυ κεφι .8ολι88θ
Η πορεια εχει πρώτο στόχο το cap spartel
Πανεμορφο
ιδανικο για instagram, με εισοδο για να ανέβεις και δεις απο πανω τον ατλαντικο και παγκους με τουριστικα μπιχλιμπιδια.
τουριστας = χρημα.
Αφου κάτσαμε 40-50 λεπτα και βγαλαμε οσες φωτογραφιες μπορουσαμε,ξεκινάμε για τα Σπήλαια Ηρακλή
Φτανουμε σε μια μεγαλη πλατεια με θεα τον ατλαντικο και μια μεγαλη εισοδο στην ακρη της, με εισιτηριο φυσικα, για ενα υπογειο σπηλαιο που δεν ειχαμε καμια διαθεση να το εξερευνήσουμε ,μιας και ολη η βολτα ειχε στοχο την βολτα με τις καμήλες που μετα απο ενα παγωτο στην πλατεια ηταν η επομενη σταση μας
Μια εμπειρια ακομη λοιπον.
Φυσικα σαν πρωτάρηδες ,ειμαστε απο λιγο σφιγμενοι εως φοβισμενοι στο καπως περιεργο σηκωμα της καμηλας καθως και στο υψος που βρισκόσουν μετα.
Εντυπωσιακα ζωα
Μεγαλα γενικα και σχετικα αγριος ο αρσενικος που καβάλησα .
Το φιμωτρο ηταν απαραιτητο.
Αντιθετα η θυλικια που καβαλησε η Ματινα ηταν σχετικα ηρεμη
Το ωραιο ειναι οτι εκει που περιμεναμε μια βολτα γυρω απο το σημειο που ηταν δεμενες και ηταν και τα μικρα τους εκει, μας πηγαν μια βολτα κοντα μιση ωρα.https://youtube.com/shorts/ZvnjDhUU50I
https://youtube.com/shorts/2WMFCIatA1o
κατι που μα αρεσε ιδιαιτερα και που χορτασαμε βολτα μεχρι που επιστρεψαμε στο σημειο εκκινησης βγαζοντας πολλες αναμνηστικες φωτογραφιες με τον ωκεανο πισω μας
Ομολογουμένως ηταν μια καλη αναμνηση και ένα ακόμα πραγματοποιημενο ονειρο μας .
Το καναμε και αυτο!
Η επιστροφη μεσα απο την βουνισια καταπρασινη ευρωπαικου υφους περιοχη, με τις πολλες βιλες, ηταν ενα κοντραστ με την παλια μεντινα, τα παλια της κτιρια και τους μαροκινούς της.
Επιλεξαμε να μας αφησει στην grand Socco ωστε να”χαθούμε” παλι μεσα στα σοκακια της Mendina μεχρι να καταλήξουμε στο gran cafe sentral
https://maps.app.goo.gl/V7S9bXoUah2c54t89 και θα δοκιμάσουμε 2 πιατα Μαροκινης κουζινας ,μετα γλυκο και στο τελος τσαι με μονο 18 ευρω, συνοδεια μουσικης του δρομου απο 3 παιδια.
Ηρθε η ωρα σιγα σιγα να κινηθούμε προς το λιμανι, κατι που δεν ηταν τοσο απλο μιας και οι μαγαζατορες μονο απο το μανικι δεν σε τράβαγαν για να σου πουλησουν ενα τελευταιο αναμνιστικο.
λιγο πριν μπουμε στο λιμανι μια ματια στο τειχος Bab Al Bahr και μετα στο τζαμι Mosque Lalla Aabla
διπλα στην εισοδο ηταν απαραιτητη.
Ελεγχος διαβατηριων, μικρη αναμονη, και επιβίβαση.
Η ταριφα εφτασε γρηγορα,κατεβαινουμε και ξεκιναμε να βολταρουμε χαλαρα μεχρι που βρηκαμε ενα μαγαζι να πιουμε μια σερβεζα να περασει η ωρα χαζεύοντας τους τουριστες που αρχισαν να μαζευονται σε παρεες καλοντυμενοι για την βραδινή τους διασκεδαση, θυμηζοντας ελληνικο νησι.
αφου πλησιάζει η ωρα, ειπαμε σιγα σιγα να ξεκινήσουμε πηγαινοντας προς την γνωστη σταση
χωρις να ξερουμε το τι μας επιφυλάσσει το τελος της ημερας, μιας και το τελευταίο λεωφορείο προς αλχεθίρας φευγει νωρις λογω Σαββατου.
Ειμαστε στην σταση ½ ώρα νωρίτερα καλου κακου, και ειμαστε μονοι μας !
Κατι που γεννησε ανησυχία.
Γιατι δεν υπαρχουν αλλοι?
Μηπως καναμε λαθος και εφυγε το τελευταιο?
Αντε να δουμε πως θα παμε εαν …
Σκεψεις και λυσεις
θα πω στον σεκιουριτα πο ειναι απεναντι να μου φωνάξει ταξι.
Ελα που σχολαει πανω στην ωρα και φευγει.
Θα γυρίσουμε στο κεντρο και θα βρουμε ταξι
θα γυρίσουμε στο κεντρο και θα γυρναμε στα μπαρ μέχρι το πρωινο λεωφορειο
Τελος παντων θα βρουμε μια λυση
Αλλα γιατι δεν ερχεται το ρυμαδι?
Εχει αρχισει και σκοτεινιαζει και η ωρα που ελεγε ο googlης οτι θα ερθει,εφτασε.
Να προσπαθω να φαινομαι ψυχραιμος για να χαλαρώσω την Ματινα αλλα δεν .
Βαλε και το οτι ειχε και καθυστέρηση απο την προβλεπόμενη ώρα άφιξης ,και ολα βοηθουν στο να βρισκεται λιγο πριν την κριση πανικου.
Ο δρομος ερημος ,1-2 ατομα που ειχαν ερθει στην σταση, ειχαν και αυτοι την ιδια απορια για την καθηστεριση και ολα ηταν “μια ωραια ατμοσφαιρα ηταν”
Στο τελος βέβαια το λεωφορειο ηρθε και εμεις φτασαμε στο σπιτι μια χαρα, αλλα ηταν λιγο εντονη η βραδιά.
5/7/25
próxima parada Ronda
Ξυπναμε ομορφα και ωραια εχουμε τα σακιδια ετοιμα και περιμενουμε να ερθει ο ιδιοκτήτης να παραλάβει το κλειδι.
Στην ωρα του λοιπον, και αφου παραδώσουμε το κλειδι χαιρετιομαστε και φευγουμε.
Στα 50 μετρα γυρναω πισω γιατι ξεχασα το καπελο .
Ευτυχως που ο σταθμος του τρενου ηταν στα 650 μετρα και δεν υπαρχει κοπωση.
επιβεβαιώνω το εισητηριο που ειχα κλεισει στον γκισέ,και σε λιγη ωρα μπαινουμε στο τρενο για την Ροντα.
Σε 1.55 και μετα απο 7 στασεις, φτασαμε στον σταθμο .
Τωρα εχουμε να κανουμε και 1 χλμ περπατημα μεχρι το δωματιο.
Ευτυχως ειναι ισιος και σε πολλα σημεια κατηφορικος ο δρομος.
Φτανουμε και βρισκουμε μια σχεδόν συνομήλικη ισπανιδα που παρόλο που δεν ξερει τιποτα αλλο απο ισπανικα, με την εμπειρια της και την παντομίμα καναμε την καλυτερη συνενοηση στην ισπανια.
Ενα ωραιο δωματιο και μια κοινοχρηστη τουαλετα με αλλο ενα ζευγαρι που εμενε στον ιδιο οροφο που κατοπιν μαθαμε οτι ηταν γερμανοι.
Κλασσικα πια ,αφηνουμε σακιδια και βουρ για εκμεταλευση και του τελευταιου λεπτου για βολτα.
Εκπληξη για το ποσο ομορφη και γραφικη ειναι η Ροντα, αλλα και ποσο αδειοι ειναι οι δρομοι.
ΕΙναι βεβαια λιγοτερη η ζεστη αλλα για απομεσημερο δεν κανει και δροσια.
Στα πρωτα μετρα βλεπουμε μια τραπεζα και δοκιμάζουμε να βγαλουμε λεφτα με την καρτα της ματινας αλλα δεν ειχε ενημερώσει για αναληψεις απο το εξωτερικο.
παντως περπατησαμε σε μια μικρη αλλα ανθρώπινη πόλη ,που χαίρεσαι να την περπατας.
περναμε απο το Bullring of the Royal Cavalry of Ronda συνεχεια φτανουμε στο Jardines De Cuenca οπου βλεπουμε για πρωτη φορα το υψος που εχουμε σε σχεση με τον κάμπο και βγαζουμε διαφορες φωτογραφιες
ΛΙγο παρακατω πλησιάζουμε σε ενα ωραιο σημειο στην GLORIETA MIKI HARUTA για φωτο στην απεραντη θεα απο το Mirador de Ronda οπου ακουω εναν τυπο με ακορντεον να παιζει τον γαλαζιο δουναβη. ωραιότατη στιγμη. https://youtube.com/shorts/coCKRh6lQDI
Οσα dirham μου ειχαν περισσεψει απο χτες, του τα αφησα σαν αμοιβη για τον ωραιο συγχρονισμό.
Προσπαθουμε να περασουμε απο το μπαλκονι του ξενοδοχειου Parador de Ronda για να βγαλουμε την γεφυρα απο αυτην την μερια ,αλλα δυστυχως δεν επιτρέπεται πια.
Ετσι φτανουμε στο πλάι της γεφυρας και βγαζουμε απο εκει τις φωτογραφίες.
Ταυτοχρονα βλεπουμε απεναντι ενα μαγαζι “μεσα” σχεδον στην καμαρα της γεφυρας να εχει τραπεζακια με την καλυτερη θεα.
Και φυσικα ενα πο τα “πρέπει” που θα κανεις ειναι να αράξεις με το σημα κατατεθεν της Ροντα πανω απο το κεφαλι σου.Σαν να καθεσαι στο Dionysos Zonar's με θεα την ακροπολη.
Ενα Negroni και μια tequila sunrise ειναι οτι πρεπει για μια ωραια στιγμη που καταγραφεται στην μνημη .
Εχουμε φυγει και παμε στο carrefour που είχαμε δει για τα ψωνια μας, ενα γλυκο κρασι για την βεράντα με ξηροκαρπια και σάντουιτς για δειπνο αλλα καθως μας παιρνει η ωρα καθομαστε για μια μπυρα διπλα στο RESTAURANTE ALHAMBRA πριν μαζευτουμε στο δωματιο.
Η βεράντα!
Αυτο που μας εκανε κλικ στο δωματιο ηταν η βεραντα του.
Ηταν σαν να ειχαν βγει ολες οι φωτογραφιες του ισπανικου τουρισμου για την Ροντα απο εκει.
Το οτι ηταν προσιτο και με καλες κριτικες ήταν δευτερεύων.
Απο τον χειμώνα που το εκλεισα ονειρευομουν να κραταμε απο ενα ποτηρι κρασι σε αυτην την βεραντα με θεα την γεφυρα.
Εχει νυχτωσει και η γεφυρα ειναι φωτισμενη
Βγαινουμε με το μπουκαλι τα ποτιρια και τα φυστικια και αράζουμε στο τραπεζακι διπλα στο καγκελο με ολη την θεα για παρτη μας.
στο διπλα τραπεζι καθεται ενα ζευγαρι 30-35 χρονων γερμανοι.
Πιανουμε την κουβέντα και μαθαινουμε οτι κανουν τουρ με ένα βαν που το εχουν φτιαξει αυτοκινουμενο.
Μενουν κυριως ελευθερο ή σε παρκιν ,αλλα μενουν σημερα εδω για το πλυντηριο που εχει το δωματιο.
Ανταλλαγη αποψεων μεταξυ του κρασιου μας της μπυρας τους και των φυστικιων,που ξεκινουν απο το ταξιδι,το καμπινγκ,την ζεστη των μεσογειακων χωρων και συγκεκριμένα της αθηνας, και φτανουν μεχρι κοινωνικα θεματα, με μπολικο χιουμορ για ολα και μια φιλοφρόνηση απο μερους τους, οτι και καλα ειμαστε φιλοσοφιμενα ατομα.
Και ολα αυτα με google translate
υπεροχο βραδυ.
Το διαλυσαμε γιατι ειχε παει 12
7/7/2005
próxima parada Torremolinos
Το πρωι φορτωνομαστε τα σακιδια και παιρνουμε τον δρομο για τον σταθμο γιατι 12.30 ταξιδευουμε για τορεμολινος.
Εχει την ζεστη του ειναι και λιγο ανηφορικος σε καποια σημεια ο δρομος αλλα φτανουμε με ανεση στο Hotel Andalucia που ειναι απεναντι απο τον σταθμο.
Εχουμε την ανεση του χρονου να πιουμε ενα καφε .
Η διαδρομη ειναι μεχρι τον σταθμο Antequera -santa ana οπου κανουμε μετεπιβίβαση σε αλλο τραινο και κατεβαινουμε Málaga María Zambrano
Το επομενο βημα ειναι να μπουμε για πρωτη φορα στο μετρο C1 που θα μας παει μετά από 8 στάσεις στο τορεμολινος.
Φτανουμε με το καλο και ανακαλυπτουμε οτι η πολη ειναι σε υψωμα και το δωματιο στην παραλια.
Με τα σακίδια στην πλάτη και το μεσημερι να μας καιει, ξεκιναμε να κατεβαινουμε οτι σκαλα βρισκουμε.
Στο τελος φτανουμε στην εισοδο του ξενωνα Joy Beach Hostel
και ειναι κλειστα.
Μηνυμα μεσω booking, και σε 10 λεπτα ερχεται μια ευγενεστατη κοπελα που μας παει στο “τεραστιο” δωματιο.
Μετα απο προσπαθεια μεσω αγγλικων, προχωράμε μεσω νοηματικης και ρωταει η Ματινα πως θα πάμε φευγοντας στον σταθμο χωρις σκαλες.
Η κοπελα με μισα αγγλικα και με νοηματικη εξηγεί, αλλα δεν τα πιάνουμε ολα.
Η λυση ειναι απλη οταν δεν καταλαβαινεις.
Βγαινουμε εξω, περπατάμε μεχρι την γωνια, και μου δειχνει οτι υπαρχει ασανσερ για την πάνω πόλη.
Σωτηρια !
Αληθεια, θα ηταν εφιαλτης να ανεβουμε οτι σκαλα κατεβηκαμε με τα σακιδια φορτωμενοι
Η επομενη κινηση ειναι να βγουμε παραλια για μια βουτια
Αλλα οταν εχεις κανει μπανιο σε ολη σου την ζωη σχεδον στις κυκλαδες και η τελευταια παραλια περσι ηταν ο Αγιος Προκοπιος στην Ναξο, .δεν σου γεμιζει το ματι η costa del sol
Καθίσαμε σε ενα παραλιακο bar για μια μπυρα και μετα ανηφορισαμε στα τουριστικα στενα της παραλιακης πολης, με σκοπο να παρουμε το ασανσερ για να δουμε και την “άνω” πόλη.
Ενας διαδρομος 10 μετρων που κατέληγε στο ασανσερ ηταν γεματος κοσμο με την ιδια προθεση.
Ευτυχως το ασανσερ ειναι μεγαλο και σε 3-4 δρομολογια ηρθε η σειρα μας .
Κοβεις ενα εισητηριο με 1 ευρω για την ανοδο και το χρησιμοποιείς και για την καθοδο.
Το ασανσερ σε βγαζει ενα στενο πριν την γεματη ψιλά δεντρα πλατεια, που ειναι γεματη ντοπιο κοσμο, οικογενειες, ζευγαρια, παρεες,και πολλους τουριστες, δεξια αριστερα γεματη τουριστικα μαγαζια , μινι μαρκετ-καβες και κυριως καφετεριες- φαγάδικα.
Ωραια οικία εικονα. “δική μας”
Μετα απο μια μεγαλη βολτα που ειδαμε ενα μεγαλο μερος της πολης κατσαμε στο τελος σε ενα μαγαζι για να ικανοποιήσουμε την πεινα μας και να ξεκουραστούμε.
Η επιστροφη ηταν με το “δύσκολο” τρόπο ωστε να δουμε οσα περισσοτερα μπορουμε μεσα στον χρονο που μας εμεινε.
Αφου τελειωσαμε με μια ωραια αισθηση την διαδρομη στο τορρεμολινος,πεσαμε για υπνο χορτατοι απο εικονες.
8/7/2025
Το πρωι, φορτωθήκαμε τα σακιδια, που τωρα ηταν πολυ βαρυτερα γιατι ειχαν μεσα τους ολα αυτα τα ωραια που ζησαμε και ανεβήκαμε παλι στην πολη.
Αφου ηπιαμε τον καφε μας μπηκαμε για τελευταια φορά στο μετρο, και φτασαμε απροβληματιστα στο αεροδρομιο.
Και ετσι απλα τελειωνει ενα πλουσιο σε εικονες, ζεστη, περιπέτειες, εμπειριες, ακομα και μικρές ατυχίες,ταξιδι.
τωρα η μονη σκεψη μας ειναι Πιο θα ειναι το επόμενο.
