Σκεψεις για την απαξιωση της παιδειας, και την αναδειξη του πλουτου σαν υπερτατου αγαθου.

Για αρχη πρέπει να σκοτώσουμε την πλεονεξία και την ματαιοδοξία. 

Εχουμε γαλουχηθει με το χρήμα σαν υπέρτατη αξία

Άρα η πλεονεξια είναι φυσικό επακόλουθο, γιατί όσα και να έχεις κάποιος έχει παραπάνω και τα θες για να καλυψεις την ματαιοδοξια σου οτι κατι είσαι

Γιατι εαν δεν εχεις τιποτα αλλο να επιδειξεις, τοτε το ποσα εχεις ειναι η αξια σου.

Η μεγάλη επιτυχία του καπιταλισμού, είναι που έπεισε τον εργάτη, ότι κάποια στιγμή μπορεί να γίνει πλουσιος εαν σου κατσει. Εδώ έρχεται το παραμύθι της ματαιοδοξίας. Αγόραζε ότι σε κάνει να φαίνεσαι πλούσιος για τι ισως κάποια στιγμή να γίνεις. Έτσι αυξάνουν τα κέρδη. Δούλευε και αγόραζε. Δεν προλαβαίνεις για τέχνες και πολιτισμό.

Μόνο δουλεια για κατανάλωση.

Αυτο για να αλλάξει θέλει παιδεία. Θέλει εκπαίδευση με διαφορετικό στόχο από την επαγγελματική επιτυχία.

Απο το "διάβαζε να γίνεις κάτι ώστε να κανεις καριερα και να βγάλεις πολλά λεφτά" πρεπει να παμε στο γινε κατι ασχετα με το εισοδημα σου. για να μην εισαι αμα σου κατσει απλα πλουσιος βρε αδελφε.

Να εισαι αριστοκρατης.

Γινε λοιπον αριστος και ισως και να γινεις και πλούσιος Πρέπει το "να γίνεις κάποιος" να μετριέται με πνευματικά επιτεύγματα και όχι με τον τραπεζικό σου λογαριασμό.

Αλλα αυτο μοιωνει την καταναλωση και την εξαρτηση απο την δουλεια-καριέρα ετσι

μπορεις να το πεις και ενα ειδους ελευθερια.

Ίσως κάποτε γίνουμε αρκετά έξυπνοι και βρούμε την λύση

Ουτοπικες σκέψεις