Κατσαμε κάτω

 Μας εβαλαν κατω

Και αυτοι εκατσαν

Ετσι απλα χωρις αντίσταση 

Και ακόμα δεν σηκωθηκαν

Και περασε καιρος πολύς 

Τόσο πολύ μείναν κατω που αγριεψαν.

Αντιπαθησαν όποιον βαρέθηκε

Όποιον δεν βολεύτηκε το κατω.

Και κάποιος, ποιος;, δεν ξερω

Ίσως τελικά σηκώθηκε 

Και τους ανάγκασε να σηκώσουν το κεφάλι.

Όχι από αντίδραση ή υπερηφάνεια

Απλά για να τον δουν.

Ενοχλήθηκαν. 

Τον κοίταξαν περιεργα 

Τον φοβήθηκαν

Μα τι τεραστιος που φαινόταν.

Τώρα μένει να το μισήσουν.

Ετσι ειναι η σειρα.

Να δούμε πότε θα τον σκοτώσουν.

Γιατί; 

Γιατί δεν είναι κάτω

Δεν σκύβει

Δεν έχει χώματα στα γόνατα.

Φαίνεται ψηλός στα μάτια τους

Τρομακτικός .

Γιατί είναι ο ενδιάμεσος με τον ουρανό.

Γιατί είναι όρθιος.

Εμείς είμαστε σκυφτοι.

κάτω 

Εμείς ακόμα δεν το έχουμε το κουράγιο αυτό.

Δεν σηκωθήκαμε 

Βολευτήκαμε.

Και κατσαμε κάτω 

Και δεν ξανακοιταξαμε επανω πια .

Ευτυχία ή Ελευθερία;

  

Συνήθως ο κόσμος επιλέγει να παλέψει για την ευτυχία.

Ο κόσμος θέλει να αλλάξει χωρίς να ξεβολευτει.

Χωρίς να κάνει καμία προσπάθεια να αλλάξει ο ίδιος.

Θέλει να γίνουν όλα όπως τον βολεύει.

Δεν έχει σκοπό να ξεβολευτει για να φτιάξει ο κόσμος.

Θελει να αλλάξει ο κοσμος στα δικα του μέτρα.

Με

Αγάπη, ιδανικά, και αξίες,

Τις παντοτινες δικαιολογίες της βίας. 

η ζήλια

• Ρώτησες γιατί ζηλεύουμε. Γιατί μισούμε, γιατί πια δεν αγαπάμε; Γιατί μας ενοχλούν οι ερωτευμένοι που περπατούν χέρι χέρι; Γιατί μας ενοχλεί μια αγκαλιά σε ένα Cafe, Ένα φιλί στον δρόμο; Απορείς; Δειλία λέγετε. Γιατί φοβόμαστε μην μας δούν. Και τι θα πουν. Μην τυχών χαλάσει η εικόνα μας. Και θυσιασαμε τόσα γι'αυτήν. Γιατί φθονούμε τελικά αυτό που δεν τολμούμε. Και μισούμε τον έρωτα. Μισούμε την τρέλα που κουβαλάει. Μισούμε αυτούς που το νιώθουν, που το κάνουν. Γιατί; Γιατί έτσι αδιάφορα εκθέτουν την δειλία μας. Σου είπα. Και τότε, νά το. Είδα τον φόβο στα μάτια σου. Πόσο φοβήθηκες θεέ μου. Είδα τον φθόνο στο βλέμμα σου. Πόσο φοβήθηκα εσένα. Γιατί; Απλό. Γιατί σκέφτηκα αλλιώς. Απ ότι σου είπανε. Αλλιώς απ ότι έμαθες. Γιατί τόλμησα να κοιτάξω στα σκοτάδια . Του κόσμου, τα δικά μου, τα δικά σου. Και δεν φοβήθηκα. Γέλασα. Δεν τρόμαξες; Αντίθετα. Μπόρεσα να αντιμετωπίσω, αυτό που εσύ κι οι αλλοι φοβούνται και δικαιολογούν Αλλά εμένα δεν μου αρέσει η ατολμία. Εγώ τόλμησα. Κ'εμεινα όρθιος Και με είπες θρασύ. Γιατί αυθαδιάζω κατάμουτρα στο σωστό. Έτσι γελιοποιω κι αυτό κι εσάς. Εξευτελιζω το σωστό. Το σωστό των δειλων. Αυτο το σωστό που σε φοβίζει Αυτό το σωστό που και εσύ δεν θέλεις. Αυτο που θες να πολεμισεις αλλά δεν τολμάς. Και ζήλεψες που δεν το τόλμησες . Ποτέ. Και μίσησες εμένα που το τόλμησα. Γιατί ξεχώρισα. Γιατί φάνηκα ποιο ψιλός Έκατσα πιο ψιλά . Κι εσύ ποια ξέρεις ότι δεν ανήκεις εκεί. Γιατί ξέρεις ότι έτσι, δεν θα μπορώ να σου ανήκω. Γιατι εγώ δεν ζηλεύω.

Ροΐδης

• «Στην Ελλάδα άπαντες οι έχοντες ονύχια αγωνίζονται να σπαράξωσιν τους έχοντες πτερά.»
• «Οι Άγγλοι έχουσι δύο βουλάς, την άνω και την κάτω, ημείς μίαν μόνην,την ανωκάτω.»
• 
  
• «Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας:

α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού...
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον...
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλ’ επιφορτισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των.»

Εμμανουηλ Ροΐδης 

όνειρα

Το μονο που ειναι εμπόδιο στα ονειρα σου, ειναι αυτοι που σε αποτρεπουν να τα πραγματοποιήσεις

Δικαιοσύνη

.Εαν περιμενεις δικαιοσύνη. περιμενε να πεθανεις. .

Μονο στον ουρανό θα την βρείς. .

Εδω υπαρχουν οι νομοι.

τι θα πει ο κόσμος

Το τι θα πει ο κόσμος, ξεκίνησε σαν ενα μέτρο ελέγχου των αντικοινωνικων στοιχείων και μια έμμεση βοηθεια για την κοινωνική τους ένταξη, οπως και την εμπόδιση της αντικοινωνικης ιδιωτειας. Ομως κατέληξε σε εναν επιβαλόμενο,βλακώδη. καταπιεστικό,κοινωνικό μιμητισμο. Μέσω της ανόητης και αμετρης κρίσης των μικροπρεπων μικροαστών. εξελίχθηκε σε κοινωνικό καταναναγκασμό. Σαν αντίδραση, από τους ψυχικά αδυναμούς να σταθούν απέναντι στους μικροπρεπείς και στις ανέραστες κουτσομπόλες, αμυνόμενοι των επιλόγων τους, εξελίσσεται η σταση τους σε μια εγωιστική ιδιωτεια,με αποτελεσματην διαλυση του κοινωνικου ιστού. λειτουργωντας με την ιδια ποσοτητα βλακειας που δεχθηκαν, σαν οπλο. Φυσικά, εξακολουθώντας η δειλία τους να εμποδίζει μια αξιοπρεπή στάση, και μια αναδιατύπωση του σημερινού κοινωνικά ορθού και λειτουργικού καθως πρέπει, είναι στην ουσια υπευθυνοι για την συνεχεια αυτου του λαθους στο διηνεκες.