ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

οι πολίτες που δεν ΘΕΛΟΥΝ να αποδεχτούν την εκκλησία του δήμου ή στους υπάρχοντες νόμους, έχουν 6 επιλογές
1ον να προσαρμοστούν
2ον να φύγουν και να βρουν αυτην την πολιτεία που τους ταιριάζει
3ον (και εποικοδομητικό) να επιμένουν νόμιμα εως την αλλαγή των πραγμάτων που διαφωνούν αποζητώντας συμπολίτες-συμμάχους
5ον να δημιουργήσουν δική τους πολιτεία αλλου
6ον να ανατρέψουν την υπάρχουσα πολιτεία για ίδιον καλό

μόνο το 6ο εμπεριέχει βία, και μόνο αυτό εγείρει την εκκλησία του δήμου προς αυτούς

ΞΕΡΩ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΟΥ, Η ΠΙΘΗΚΙΖΩ ΑΛΛΗ?

Έλληνας είναι ο της ελληνικής παιδείας μετέχων. Έλληνας λοιπόν δεν είσαι επειδή γεννήθηκες στην Ελλάδα, ούτε επειδή γεννήθηκες από έλληνες γονείς, αν και αυτό βοηθάει επειδή οι γονείς θα μεταδώσουν κάτι από την παιδεία. Για να λέγεσαι έλληνας λοιπόν πρέπει να μετέχεις στην παιδεία την δικιά μας. Να μάθεις την ελληνική παιδεία καλά και μετά να μάθεις την όποια ξένη. Έτσι ώστε να μπορείς να κρίνεις ότι καινούριο μαθαίνεις και να το αφομοιώνεις η να το απορρίπτεις . έτσι λοιπόν γίνεσαι έλληνας, γιατί έλληνας γίνεσαι με την μελέτη της παιδείας και το πέρασμα του χρόνου. Δεν την κληρονομείς αυτήν την μεγάλη τιμή, την κατακτάς με μελέτη.
Όταν ασχολείσαι με την ξένη κουλτούρα χωρίς να ξέρης σε βάθος την ελληνική, τότε τα λογικοφανή σου φαίνονται σωστά και τα εκ πρώτης όψεως παράλογα δικά μας απορρίπτονται. Δεν υπάρχει εμπειρία στον τρόπο σκέψης έτσι ώστε να αναλυθεί σε βάθος το θέμα και πιθανόν να αναιρέσει αυτό που εξ’αρχής ήταν λογικό η συμφέρον.
Τα εξ’όψεος παράλογα είναι αποστάγματα χιλιάδων χρόνων δοκιμής και σκέψης. Όταν κάτι δοκιμάζεται τόσες χιλιάδες χρόνια και παραμένει εν ισχύ, τότε η είναι απόλυτα σωστό η είναι το μη χείρον βέλτιστο. Οπότε το νέο που φαίνεται λογικότερο είναι κάτι το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί παλιά και απορρίφθηκε ως λάθος. Περνώντας τα χρόνια βλέποντας οι άνθρωποι τα αποτελέσματα του, το βελτίωσαν η το κατήργησαν. ξεχάσθηκε η απόρριψη του και το απορριπτέο λάθος επανήλθε γιατί μοιάζει σωστότερο του τωρινού. Η μελέτη της ελληνικής παιδείας αν δεν επισημάνει την προηγούμενη χρήση έτσι ώστε να ξερής της συνέπειες, βοηθά στο να το κρίνεις στην χρήση του ώστε να το ξαν’απορρίψης. Η δυτική κουλτούρα είναι πολλή νέα σε ηλικία ώστε να έχει τελεσίδικα καταλήξει σε κάτι. Είναι σαν τον έφηβο που μόλις μάθη κάτι, νομίζει ότι έμαθε σχεδόν τα πάντα. Αμέσως προσπαθεί να διορθώσει τους γονείς του πιστεύοντας ότι αυτοί είναι λάθος. Τους πολέμους, της διεκδικήσεις την προσπάθεια απελευθέρωσης από κάτι η κάποιους, την κάναμε πριν από χιλιάδες χρόνια, και καταλήξαμε σε αρκετά συμπεράσματα. Όταν λοιπόν πριν από 2500 χρόνια έγραφε ο Αριστοτέλης τα πολιτικά, έγραφε το ρεζουμέ, το απόσταγμα και όχι την νέα ανακάλυψη.
Επειδή οι δυτικοί είναι έφηβοι δεν δέχονται τα των παλαιοτέρων . δέχονται όμως τα κάθε λογής μηνύματα που περνάν τα μ.μ.ε. και αν δεν τα δέχονται απόλυτα τα θεωρούν (τα μηνύματα ) θεμιτά. Όταν όμως προσπαθούν οι γονείς να τους περάσουν την όποια εμπειρία τους, προσπαθώντας να τους προστατέψουν από τα λάθη της εφηβείας, επαναστατούν, βαριούνται και φυσικά την θεωρούν παλιά ξεπερασμένη και ανεφάρμοστη. Το λούκι είναι χρυσωμένο και η σοφία αιώνων πικρή και δύσκολη πολλές φορές στην εφαρμογή της. Η επιλογή δυστυχώς δεδομένη, και ο αγώνας του γονέα άνισος. Οι σειρήνες πολλές και οι γονείς μόνοι. Ευθύνη έχουμε μόνο εμείς και η προσπάθεια για να γίνουμε έλληνες έχει αντιπάλους την ίδια την προσπάθεια τον σύγχρονο (?) τρόπο σκέψης ( τον εφηβικό) της διάφορες σειρήνες που δεν μας θέλουν σκεπτόμενους για χάρη του καταναλωτισμού και της εξαρτισης, την προσπάθεια τους να μας πείσουν ότι είμαστε τόσο έξυπνοι ώστε δεν είναι κανένας πιο άξιος από εμάς για να μας πει έναν λόγο διαφορετικό, να μην χρειάζεται να δούμε κάποια πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία ,να μην χρειάζεται να διαβάσουμε, και έχουμε κυρίως τον εγωισμό μας, που δεν μας αφήνει να δεχτούμε ότι δεν ξέρουμε αρκετά ώστε να λεχθούμε έλληνες και ταυτόχρονα ελευθέρα σκεπτόμενοι Άνθρωποι.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πρέπει να είμαι ελεύθερος .ελεύθερος από τι?. ελεύθερος από ανάγκες. Ανάγκες ? τι είναι η ανάγκη? Ανάγκη να τρώω να κάνω έρωτα να κοιμάμαι να ξυπνάω να έχω παρέα να βγαίνω έξω, να κάθομαι μέσα. Γιατί όταν έχω ανάγκη κάτι, τότε εξαρτάμε από αυτό, και κατ’επεκταση είμαι σκλάβος του. τότε μπορεί ο κάθε ένας άνθρωπος η διάβολος να με κάνη να σέρνομαι πίσω του για να το έχω αλλά και για να το διατηρήσω. Το πιο εύκολο είναι το χρήμα. Εύκολο να σε εξαρτήσει. Το θέλεις για να κάνης όλα τα παραπάνω. Λάθος ! Νομίζεις ότι το θέλεις γι’αυτά. Στην ουσία χρειάζεσαι πολύ λιγότερα για της ίδιες ανάγκες. Χρειάζεσαι όμως άλλα για να νιώσεις χορτάτος η γεμάτος καλλίτερα, Χρειάζεσαι να της νιώθεις όταν της γεύεσαι(της εμπειρίες-ανάγκες) και όχι να βιάζεσαι για την επόμενη προκειμένου να έχεις πολλές.
Ο Θεός με έφτιαξε με ελεύθερη βούληση αυτεξούσιο Αυτός που με έφτιαξε μου έδωσε το ελεύθερο η μάλλον την υποχρέωση να αποφασίζω για μένα και δεν επιτρέπεται να αφήσω άνθρωπο η διάβολο να με δυναστεύσει. Θα είναι εκτός από βλακεία και ύβρης . πόσο μάλλον να με δυναστεύει το σεξ, το χρήμα, το πάθος για εξουσία, η το φαΐ.
Ο Καζαντζάκης έγραψε στον τάφο του ότι δεν πιστεύω σε τίποτα δεν ελπίζω τίποτα δεν φοβάμαι τίποτα είμαι ελεύθερος. Εγώ όμως πιστεύω σε μένα γιατί σε μένα πίστεψε ακόμα και ο Θεός. Ελπίζω γιατί δεν είμαι πεσιμιστής και μηδενιστής και κατά το ρητό όσο ζω ελπίζω. Και εφόσον ισχύει ,άρα και όσο ελπίζω ζω.
Φοβάμαι δε πολύ, γιατί ο φόβος φιλά τα έρημα γιατί ο φόβος είναι προειδοποιητικός άρα με προφυλάσσει και γιατί όποιος δεν φοβάται δεν είναι γενναίος είναι ηλίθιος. Αν δεν φοβόμουν δεν θα πρόσεχα. Άλλωστε θεωρώ τον εαυτό μου γενναίο γιατί νικώ τους φόβους μου
Παρ’όλα αυτά είμαι και εγώ ελεύθερος. Γιατί ελεύθερη είναι μόνο η βούληση του ανθρώπου .τα συναισθήματα υπόκεινται στην βούληση. Η ελευθέρια δεν είναι μια κατάσταση, είναι αίσθηση. Δεν είμαι ελεύθερος. Αισθάνομαι ελεύθερος. Και εφ’όσον αισθάνομαι ελεύθερος, σκέφτομαι ελευθέρα, πράττω ελεύθερα ενεργώ ελεύθερα. Το να μου πει κάποιος ότι είμαι ελεύθερος, δεν με κάνη αυτομάτως και ελεύθερο, πρέπει να το αισθάνομαι ο ίδιος. Είμαστε τελικά ελεύθεροι σήμερα; Η μάλλον θέλουμε να είμαστε, ξέροντας τι θυσιάζουμε;
Άρα, θα πρέπει να μην καταδυναστεύομε από όποιον δη ποτέ η από ότι δη ποτέ.
Το να είσαι ελεύθερος όμως είναι και μια κατάσταση που δημιουργείτε από την αυτοδυναμία...καλή είναι η ελεύθερη βούληση αλλά όταν είσαι αδύναμος είναι δύσκολη. Τι είναι όμως η αυτοδυναμία σήμερα? Είναι η εξάρτηση από όλα αυτά που σου απαγορεύουν την ελευθέρια...γιατί στην τελική η αυτοδυναμία να σταθείς στα ποδιά σου και να εκφράσεις ελευθέρα την γνώμη σου απαιτεί την εξάρτηση από όλα αυτά που σε κάνουν ανελεύθερο. Έχουμε λοιπόν ένα κύκλο ο οποίος τελικά σήμερα σου απαγορεύει την ελευθέρια....καλή είναι στην θεωρία αλλά σήμερα ακόμα και για να σκεφτείς ελευθέρα θέλεις άδεια χρήσεις πνευματικών δικαιωμάτων...εξαρτημένος λοιπόν και ανελεύθερος για να είσαι ελεύθερος? χμμμ.. πακέτο ε? για δες το και έτσι...το να εφαρμόσεις την ελευθέρια σου απαιτεί δύναμη! Σήμερα έχει ο απλός άνθρωπος την δύναμη να σηκωθεί και να φωνάξει? Πιστεύω ότι είναι πολύ πιο δύσκολο από παλιά γιατί η δύναμη είναι συγκεντρωμένη, και ότι κεφάλι περισσεύει το κόβει.. οπότε τι? Ελευθέρια βούλησης, ελευθέρια λόγου, όλα ελέγχονται...πως σηκώνεσαι όμως? αυτά τα λίγα
Ας ξεκινήσουμε από το τέλος. Πάντα οι εξουσιαστές προσπαθούσαν να ελέγξουν και κυρίως να σε πείσουν ότι ελέγχουν. Αν το είχε καταφέρει κάποιος μέσα στους αιώνες τώρα δεν θα κάναμε αυτόν το διάλογο.
Προχωράμε προς την αρχή. Τώρα έχουμε περισσότερη γνώση από παλιά, περισσότερα μέσα , και περισσότερο χρόνο να σκεφτούμε και να συζητήσουμε. Δεν καταναλώνουμε την μέρα μας για τον επιούσιο μόνο. Άρα είναι κατ’αρχήν πιο εύκολο να σκεφτούμε.
Η δύναμη τώρα είναι πιο μοιρασμένη γιατί έγιναν περισσότερα τα αφεντικά. Κάποτε είχαμε ένα αυτοκράτορα, τώρα έχουμε 30 πολυεθνικές.
Τώρα ένα ξεκαθάρισμα της δύναμης. Δυνατός είναι αυτός που δεν έχει αδυναμίες., η τουλάχιστον δεν έχει πολλές, η ακόμα πιο συχνά αυτός που της ξέρει και της παλεύει. Αδύναμος όμως είναι αυτός που δεν έχει κουράγιο να αντισταθεί. Άρα η αδυναμία δεν είναι απαραίτητα το αρνητικό της δύναμης .
Λες ότι όταν σηκώνεις κεφαλή κόβεται. Δύναμη δεν θέλει να σήκωσης το κεφάλι.. Δύναμη θέλει να αποφασίσεις ότι δεν το χρειάζεσαι αν είναι να παραμείνει σκυφτό.
Αν θέλεις άδεια χρήσεις πνευματικών δικαιωμάτων, τότε είσαι ανασφαλής για το τι λες και σκέφτεσαι και θέλεις έγκριση. Αν δεν φοβάσαι, λες ότι θες και ας κοπεί το κεφάλι που περίσσεψε. Τουλάχιστον αυτό έζησε . δεν κορόιδεψε την ζωή σκύβοντας.

ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ

• Η λογική σου λέει ότι πρέπει να φροντίσεις για το αύριο. 
• Όλη η ζωή σου έχει γίνει ένα πρόγραμμα. 
• Δεν είναι λες δυνατόν να γίνουν από μόνα τους τα πράγματα.
• Γι αυτό λοιπόν φροντίζεις συνεχώς ότι κάνεις να έχει συνεπακόλουθο ένα καλύτερο αυριο. έχεις να παρουσιάσεις και αρκετές παροιμίες που άσχετα αν της ξέρης η αν της ακολουθείς σε εκφράζουν. 
• Όπως . φασούλι το φασούλι, των φρονίμων τα παιδιά, και άλλες που στην ουσία τους λένε πως το αυριο κτίζεται σήμερα. 
• Μάζευε όμως μάζευε φτάσαμε και στο άρπαξε να φας και κλέψε να’χεις. παραπατήσαμε λίγο.
• Για να λέμε όμως και του στραβού το δίκιο, αν δεν φροντίζαμε το αυριο, δεν θα προχωράγαμε από την σπηλιά στην μεζονέτα.
• Το θέμα όπως προανέφερα είναι ότι το παρατραβήξαμε και καταλήξαμε αντί για ζώα που από την σπηλιά πηγαίνοντας στην μεζονέτα έγιναν άνθρωποι, γίναμε άνθρωποι των σπηλαίων που κατάντησαν ζώα των πόλεων.
• Ξεχάσαμε ότι άνθρωπος είναι ο άνω θρώσκον αυτός δηλαδή που βλέπει και οραματίζεται προς τα πάνω, προς τα ουράνια και καταλήξαμε να ονειρευόμαστε το εφήμερο. 
• Αντί να κοιτάμε το αυριο των παιδιών μας, κοιτάμε το αυριο το δικό μας δηλαδή το σήμερα. 
• Την πάρτη μας δηλαδή. 
• Το κτίσιμο του αυριο έγινε, ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας. 
• Ξεχάσαμε ότι τα αγαθά του κόσμου τούτου είναι συγκεκριμένα, και αυτό που σου περισσεύει λείπει από κάποιον άλλον. έρχεται λοιπόν η λογική του ζώου και λέει, αφού δεν τα κλέβω αφού τα δουλεύω είναι δικαιωματικά δικά μου ας δούλευε και ο άλλος και ας είχε. 
• Δεν θα κατηγορηθώ κιόλας επειδή είμαι εργατικός και νοικοκύρης.
•  Ήθελα να’ξερα αν από κάποια άσχημη συγκυρία, από κάποια αρρώστια ήσουν εσύ στη θέση του άλλου, η αν γεννιόσουν στην Ουγκάντα στην Αιθιοπία η σε κάποιο άλλο φτωχό μέρος του κόσμου και όχι στην προνομιούχα από την εκμετάλλευση άλλων λαών δύση, θα είχες της ίδιες απόψεις ?
• Η ανασφάλεια του αυριο, το άγχος του τι μέλει γενέσθαι, έχει δημιουργήσει την πεποίθηση ότι πρέπει να καβατζάρουμε όσα περισσότερα μπορούμε για να έχουμε στα δύσκολα.
• Φόβος λοιπόν η ανάγκη για περιουσία. 
• Φόβος για τα δύσκολα, αλλά και φόβος για κοινωνική απαξίωση. 
• Έχω άρα είμαι κάποιος. Άρα ότι είμαι, αποτιμάτε στα λίγα που έχω. Γιατί σε σχέση με τον πλούτο του κόσμου έχω λίγα κι ας είμαι Ωνάσης.
• Ο μόνος ατελείωτος πλούτος είναι ο πνευματικός.
•  Ο Ωνάσης έχει ήδη ξεχαστεί ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ακόμα. 
• Ο Διογένης (άλλος αξέχαστος) είπε στον Αλέξανδρο, στον μόνο ανίκητο στρατηλάτη το περίφημο μην μου κρύβεις ότι δεν μπορείς να προσφέρεις (τον ήλιο) Και έμεινε στην ιστορία.
• Τον πάμπλουτο της εποχής δεν τον ξέρη κανείς. 
• Και μην ξεχνάμε ότι στην Αθήνα της εποχής είχε συσσωρευτεί όλος ο πλούτος της Ελλάδος.
• Φόβος λοιπόν η ανάγκη του συσσωρεύην. 
• Φόβος και να μην χαθούν όσα μάζεψες.
• Ο φόβος αυτός καταλήγει σε εξάρτιση, στην συνέχεια σε αγάπη για την περιουσία και για το χρήμα και εντέλει πάθος για την ύλη (λάσπη στα αρχαία)
• Σε αντιπαράθεση η ελληνική παιδεία έχει να προτείνει το έχει ο θεός. ……………

αγαπώ την πατρίδα μου γιατι αγαπώ τον κόσμο

Επειδή το υστερόγραφο μου ( για να αγαπώ τον γείτονα πρέπει να αγαπώ την γειτονιά. Γι αυτό αγαπώ την πατρίδα μου για να αγαπώ τον κόσμο) σχολιάσθηκε επανειλημμένως, θεωρώ ότι χρίζει αναλύσεως.
Για να αγαπώ το σύνολο (γειτονιά) πρέπει να αγαπώ το κάθε του κομμάτι-άτομο (γείτονα) Αγαπώ λοιπόν το κομμάτι (πατρίδα) για ν’αγαπώ το σύνολο (κόσμο).
Αν δεν αγαπώ όλα τα κομμάτια του συνόλου, δεν θα είναι πλήρης η αγάπη προς το σύνολο. Άρα δεν αγαπάς το σύνολο, αλλά μέρος του. εξαιρείς κάποια κομμάτια. Κάνεις επιλογή.
Το όλον, ο κόσμος δηλαδή, είναι αυτός που έχεις οριοθέτηση εσύ. Η είναι λοιπόν λάθος η οριοθέτηση, ή θέλει επαναπροσδιορισμό ή είναι επιλεκτική η αγάπη σου (όπως μας συμφέρει δηλαδή), οπότε δεν είναι γνήσια και αγνή. Μια αγάπη που δεν είναι αγνή είναι όπως προανέφερα καθαρό συμφέρον. Λέγοντας ότι αγαπάς κάποιον, όποτε σε βολεύει, απλώς εκμεταλλεύεσαι τον άνθρωπο. Αγάπη σημαίνει ΚΑΙ να χάνεις. Είναι δύσκολο για μερικούς το να αγαπάνε τελικά. Είναι όμως περισσότερο συμφέρουσα για τον εαυτό μας η αγνή χωρίς συμφέρον αγάπη. Είναι από τα λίγα πράγματα που κερδίζεις δίνοντας τα (δωρεάν).Αυξάνεται το στοκ όσο αυξάνεται η κατανάλωση. Κανόνας μακροχρόνιου κέρδους. Ωραιότατο, η κατανάλωση είναι δικιά σου και το στοκ το εχεις παλι εσύ. Τώρα θα μου πεις ότι μέσα στον κόσμο υπάρχουν και κάποιοι που δεν μπορείς να αγαπήσεις: π.χ. ο Χίτλερ (αν και μερικοί διαφωνούν). Αν τον δεις σαν ασθενή, θα τον μισήσεις? Δεν θα τον δεις με περισσότερη καλοσύνη? Δεν θα τον δεις σαν άρρωστο σε κρεβάτι που ζητά ένα ποτήρι νερό? Είναι καθαρά θέμα οπτικής γωνίας , το πόσο θα αντιπαθήσεις κάποιον. Την γωνία την επιλέγεις εσύ βέβαια. Σκέψου όμως, μήπως πας στην ίδια γωνία που είναι αυτός που κατηγορείς? Μήπως βλέπετε και οι δυο από την ίδια γωνιά ο ένας τον άλλον? Μήπως παίζετε και οι δύο στην ίδια ομάδα? Αν ναι, γιατί κατηγορείς τον συμπαίκτη σου, αφού είστε ίδιοι? Είστε διαφορετικοί? αυτός είναι κακός και εσύ είσαι ο καλός? Δεν έχει τίποτα καλό μέσα του αυτός? Δεν έχεις τίποτα κακό μέσα σου εσύ? Όλα δεν είναι θέμα ποσοστών? Και άγιος και καθίκι και αγνός και βρώμικος. Έτσι δεν είμαστε όλοι? ο καθείς με τα δικά του κριτήρια είναι καλός- δίκαιος -σωστός, ο απέναντι κακός- άδικος -λάθος. Η θέσεις εναλλάσσονται, και ο παρατηρητής βλέπει ότι εγώ είμαι τόσο κακός όσο και ο απέναντι. Τόσο καλός ο απέναντι όσο και εγώ. Ε! είναι παράλογο να μην αγαπώ κάποιον που είναι τόσο καλός-κακός τόσο σωστός-λάθος και τόσο δίκαιος-άδικος όσο εγώ. Γιατί εαν δεν το δω ετσι, δεν θα μπορέσω να φυλαχτώ απο το να γίνω και εγω Χίτλερ. Έχοντας την εντύπωση οτι ο Χίτλερ και ο καθε εν δυνάμει Χίτλερ, είναι κάτι το διαφορετικό και το διακριτό.
Ξέροντας ομως οτι ειμαι και εγω ενας εν δυνάμει Χιτλερ, προσέχω την εξέλιξή μου και δεν "βολεύομαι" απλά με το μίσος.
Εκτός αν μισώ τον ίδιο μου τον εαυτό!

ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ

• Πεθαίνει? 
• Η νομίζει ότι ζει και ότι τώρα περνά καλά. 
• Τώρα που δεν έχει πια αυτές της νεανικές ορμές, 
• που δεν ονειρεύεται να κατακτήσει τον κόσμο η τουλάχιστον να τον αλλάξει. 
• Που αρχίζει να βλέπει τα στραβά τού τότε σαν καλός έχοντα
• Τώρα που η σεμνότητα ταυτίζεται με την μετριοπάθεια και η έλλειψη τόλμης με την σωφροσύνη. 
• Όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια του έλεγαν στα νιάτα του, και αυτός είχε καλά πόδια. 
• Τώρα που δεν έχει τα ίδια πόδια νομίζει ότι έχει μυαλό, λες και είναι απαραίτητη συνέπεια τα γεράματα να φέρουν την σωφροσύνη. 
• Δεν ονειρεύεται και νομίζει ότι έχει εκμεταλλευτεί τον χρόνο των ονείρων σκεπτόμενος. 
• Φευ! 
• Απλώς σκέπτεται περισσότερο χρόνο τον εαυτούλη του. 
• Όταν είσαι νέος δεν χρειάζεται να σκεφτείς πολύ για σένα και σκέφτεσαι τους άλλους ‘τον κόσμο ολόκληρο. τώρα που το πνευματικό πεδίο στενεύει αρχίζει η αυτοκριτική. 
• Σκληρό πράγμα όμως να βλέπεις τι δεν έκανες, τι νόμιζες ότι θα κάνεις και τελικά τι βλακείες έκανες. 
• Την παρακάμπτεις λοιπόν την αυτοκριτική και αρχίζουν οι δικαιολογίες. 
• Δεν πρόλαβα, δεν ήταν οι συνθήκες κατάλληλες, ήμουν άτυχος, είμαι και λίγο ευαίσθητος, και να πως καταλήγουμε για να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας στο ότι καλός μερικά πράγματα δεν τα τόλμησα.
• Λάθος. 
• Δεν τα έπραξα. 
• Δεν ήταν σωστό, ενώ αυτά που νόμιζα λάθος και ήθελα να αλλάξω ήταν σωστά. 
• Αρχίζουμε να δικαιολογούμε αυτά που κατηγορούσαμε για να δικαιολογήσουμε τον εαυτούλη μας.{δεν είμαι άπραγος άτολμος, απλά το ξανασκέφτηκα}και όλα του κόσμου ταιριάζουν με αυτά που θέλαμε. 
• Μα τίποτα δεν διαφέρει από εμάς πια? 
• Τόσο τέλειος είναι ο κόσμος? 
• Η μήπως τον καταλάβαμε τόσο απόλυτα καλά, ώστε να μην διαφωνούμε και να μην θέλουμε να αλλάξουμε τίποτα? 
• Μέγα και βολικότατο παραμύθι για τεμπέληδες της σκέψης. 
• Γιατί όταν δεν ονειρεύεσαι δεν δουλεύεις το μυαλό σου .
• Αν το μυαλό σκέφτεται τότε αναγκαστικά ονειρεύεται. 
• Ονειρεύεται την εφαρμογή της σκέψης. 
• Όσο ψάχνεις την εφαρμογή, βρίσκεις τι σε εμποδίζει, και τότε εναντιώνεσαι σ’αυτό. 
• Έτσι επαναστατείς. όσο επαναστατείς είσαι νέος, άρα εφόσον η σκέψη και η επανάσταση είναι ταυτόσημα, και όσο σκέφτεσαι ονειρεύεσαι, όσο ονειρεύεσαι επαναστατείς όσο επαναστατείς είσαι νέος, όσο είσαι νέος ονειρεύεσαι, άρα όσο σκέφτεσαι είσαι νέος.
• Όταν λοιπόν γεράσεις πνευματικά αυταπόδεικτα δεν σκέφτεσαι άρα λογικό είναι να μην ελπίσεις και να μην ελπίζεις γιατί δεν ονειρεύεσαι. 
• ΑΡΑ ΩΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

σοφό
αν με την δουλειά έβγαζες λεφτά τότε όλοι οι εργάτες θα ήταν πλούσιοι